KORD / BROŃ BIAŁA

KORD / BROŃ BIAŁA:

KORD / Broń Biała Muzeum

KORD / Broń Biała Muzeum

.

KORD / Strona prezentuje materiał związany z hasłem „KORD”, zebrany przez Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak. 

Tychy, ulica Żwakowska 8/66, Poland, Europe.

KORD / Odwiedziny.

KORD / Malarstwo, Rysunek, Grafika.

KORD / Rzeźba, Ceramika.

KORD / Falerystyka, Weksylologia, Heraldyka, Symbolika i Emblematyka.

KORD / Broń Biała.

KORD / Kompendium.

KORD / BAHA.

KORD / CABA.

KORD / CHIL.

KORD / CUDO.

KORD / DAMA.

.

KORD / KORDZIK Nr 1 


.

Informacja.

Sygnatura: BRO1.

Tytuł: KORDZIK WOJSK LOTNICZYCH W POLSCE nr 2628.

Autor.

Dziedzina eksponatu: Ludowe Wojsko Polskie.

Czas powstania.

Wymiary eksponatu: łącznie z pochwą 37 cm.

Pochodzenie eksponatu.

1 właściciel (?–2013).

2 właściciel (2013–nadal): MMSPHJD Tychy, Polska, Europa.

.

KORD / Kategorie 


.

Oficer lotnictwa.

Broń LWP.

Samolot bojowy broń II Wojny Światowej.

Pilot.

Broń do walki wręcz.

Broń pałka.

Broń obuchowa.

Broń obuchowo-sieczna.

Major wojska.

Broń paradna.

Broń sieczna.

.

KORD / Ciekawostki 


.

ARMIA [franc.]: 1) związek operacyjny o zmiennej liczbie korpusów lub dywizji jednego lub kilku rodzajów wojsk; rozróżnia się armie: ogólnowojskowe, lotnicze, pancerne, powietrznodesantowe; 2) potoczna nazwa sił zbrojnych państwa lub ich części – wojsk lądowych: armia czynna, siły zbrojne działające na teatrze działań wojennych, w odróżnieniu od sił na tyłach, przeznaczonych do szkolenia, uzupełniania oraz do zaopatrywania.

.

ARSENAŁ [wł.< arab.], cekhauz [niem.], zbrojownia, składnica broni; arsenały budowano od czasów starożytnych, głównie w obrębie wewnętrznych fortyfikacji miast; w Polsce pierwszy arsenał powstał w 1533 r. w Krakowie, poza nim od XVI do XVIII w. największe znaczenie miały arsenały w Warszawie, Gdańsku, Lwowie, Wilnie, Malborku, Tykocinie i Kamieńcu Podolskim; szczególny ich rozwój przypada na czasy Władysława IV.

.

ARSENAŁ WARSZAWSKI, dawna składnica broni przy skrzyżowaniu ul. Bielańskiej i Długiej w Warszawie; wzniesiona w 1638–43 r., rozbudowana w drugiej połowie XVIII w. Arsenał warszawski odegrał poważną rolę w czasie powstań z lat 1794 i 1830/31, m.in. zdobycie go przez podchorążych 29 listopada 1830 r. zapoczątkowało powstanie listopadowe. W 1831-1833 r. więzienie, 1938–44 Archiwum Miejskie. W czasie II wojny światowej, 26 marca 1943 r., oddział Szarych Szeregów składający się z 28 osób zaatakował  pod Arsenałem warszawskim samochód więzienny, uwalniając harcmistrza Jana Butnara („Rudy”) i 24 innych więźniów politycznych przewożonych z siedziby gestapo w al. Szucha na Pawiak. Straty niem.: 16 zabitych i ranni: straty oddziału Szarych Szeregów: 2 zabitych i 1 aresztowany.

.

W sierpniu 1944 r. bastion oddziałów powstańczych AK i AL; zniszczony wskutek walk, spaleniu uległy prawie całkowicie zasoby archiwalne. Odbudowany po wyzwoleniu; od 1958 r. Arsenale warszawskim mieści się Muzeum Archeologiczne.

.

BAGNET [franc. baïonnette], broń biała, rodzaj sztyletu; nazwany od franc. m. Bajonna, w którym wyprodukowano go (w poł. XVII w.) po raz pierwszy; początkowo wkładany trzonem w lufę broni palnej, co umożliwiało użycie go do walki wręcz, następnie w różny sposób nasadzany na lufę karabinu (po II wojnie światowej również – pistoletu maszynowego), co umożliwiło strzelanie z bagnetem na broni; wprowadzenie bagnetu spowodowało wyeliminowanie z piechoty pikinierów i jednolite jej uzbrojenie w broń palną.

.

BATALIA [franc. lub wł.]: 1) w średniowieczu zwarty czworoboczny szyk bojowy lub zwarty oddział, początkowo piechoty, potem także kawalerii. Później część ogólnego ugrupowania wojska na polu bitwy. 2) bitwa rozstrzygająca (generalna).

.

BATALION [franc. < wł. bataglione], pododdział w różnych rodzajach wojsk. W piechocie złożony zwykle z 3 kompanii strzeleckich i kilku pododdziałów specjalnych. Wchodzi w skład pułku lub brygady, może być też samodzielny. Od 2 poł. XVI w. nazwę batalionu (pochodzącą od dotychczasowego terminu → batalia) wprowadzono dla oznaczenia jednostki organizacyjnej i taktycznej, a także części ugrupowania bojowego wojska. W Polsce nazwę tę spotykamy od pocz. XVIII w.

.

BATERIA [franc.], wojsk. pododdział artylerii składający się z 2–6 dział lub wyrzutni rakietowych. Zwykle wchodzący w skład dywizjonu lub pułku artylerii. W Polsce od XVI do 1 poł. XVIII w. umocnione stanowisko ogniowe artylerii, następnie zgrupowanie różnej ilości dział jednego lub różnego rodzaju, wykonujących jedno zadanie taktyczne.

.

BOMBA [wł.< gr.], w artylerii gładkolufowej (do połowy XIX w.), pocisk kulisty, napełniony prochem dymnym i zaopatrzony w lont; bomba lotnicza, pocisk zaopatrzony w brzechwy, zrzucany z samolotu w celu zniszczenia obiektów naziemnych i nawodnych; bomba lotnicza wypełniona jest silnym materiałem wybuchowym lub ładunkiem specjalnym: zapalającym, oświetlającym, dymnym, chemicznym itp.; rodzaje bomby lotniczej: odłamkowe, burzące, przeciwpancerne, kontra betonowej zabudowie, zapalające, oświetlające, chemiczne, bakteriologiczne, agitacyjne, jądrowe i in.; bomby lotnicze kierowane (z samolotu) są zaopatrzone w krótkie płaty nośne; ciężar bomby lotniczej wynosi od 0,5 kg do kilku , a nawet kilkunastu ton.

.

BOMBA GŁĘBINOWA, używana w marynarce wojennej do niszczenia zanurzonych okrętów podwodnych; w zależności od sposobu wyrzucania z okrętu bomby głębinowe dzieli się na rakietowe i zwykłe; duże bomby głębinowe zawierały w czasie II wojny światowej ładunek materiału wybuchowego 100–150 kg, małe 15–30 kg.

.

BOMBARDA [franc.], w średniowieczu machina miotająca, która wyrzucała kamienie lub belki; od XIV w. bombardą nazywano działo o krótkiej lufie i dużym kalibrze, strzelające kulami kamiennymi; bombardy ustawiano początkowo na łożach nieruchomych, od XV w. zaczęto je osadzać na kołach.

.

BOMBARDIER [franc.], początkowo nazwa żołnierzy obsługujących bombardy; w dawnym wojsku polskim niższy stopień wojskowy w korpusie artylerii, odpowiadający gefreitrowi w piechocie; w artylerii Królestwa Kongresowego istniał osobna szkoła bombardierów; w XX w. w artylerii – stopień, odpowiadający st. szeregowcowi w piechocie.

.

BOMBOWIEC, samolot wojskowy, przeznaczony do przewożenia bomb i bombardowania. Bombowce wyposaża się w najnowocześniejsze urządzenia, umożliwiające nawigację i bombardowanie bez widoczności ziemi. Uzbrojenie zaczepne bombowca stanowią bomby lotnicze, z uzbrojenie obronne — działka i pociski rakietowe. Coraz większą uwagę przywiązuje się do opracowania i wyposażenia bombowca w różne urządzenia zakłócające, które mają utrudniać zlokalizowanie bombowca przez nieprzyjacielskie stacje obserwacyjne oraz dezorientować nieprzyjacielskie pociski samonaprowadzające, np. przez wytworzenie wokół bombowca silnego pola elektromagnetycznego.

.

Bombowce dzieli się na frontowe (lekkie) oraz strategiczne (średnie i ciężkie). Bombowców frontowych używa się w operacyjnej strefie działań (do kilkuset km od linii frontu); pod koniec XX wieku zaistniała tendencja do zastępowania lekkich bombowców — szybkimi samolotami myśliwsko–bombowymi. Rejonem działania bombowców strategicznych jest dalekie zaplecze kraju nieprzyjaciela; są one przeznaczone do niszczenia nieprzyjacielskich ośrodków dowodzenia i potencjału wojennego (przemysłu, komunikacji itp.); mogą być również używane do nękania ludności nieprzyjaciela. Wobec ogromnego postępu w budowie pocisków rakietowych i coraz większej precyzji w kierowaniu nimi — znaczenie bombowców maleje.

.

BROŃ, ogół środków materialnych, które służą do prowadzenia walki (ataku lub obrony). Rozwój broni związany jest z ogólnym rozwojem produkcji. Od najdawniejszych czasów do końca średniowiecza dominującą rolę odgrywała broń biała, używana do walki wręcz; obejmowała ona: broń obuchową (np. maczuga, topór), broń drzewcową (np. oszczep, włócznia, pika) oraz broń sieczną (np. miecz, szabla); równocześnie rozpowszechniała się broń miotająca ręczna (np. proca, łuk) oraz ciężka (machiny miotające). W okresie paleolitu jako pierwsza broń pojawiły się. 1) kamień jako pocisk rzucany (miotany) bezpośrednio ręką lub za pomocą pierwszej procy oraz jako pięściak krzemienny trzymany w ręce. 2) kawały drewna przeznaczone do rzucania (oszczep i bumerang) lub uderzania (maczuga).

.

Pod koniec tego okresu wszedł w użytek łuk ze strzałami o frotach z kamienia lub kości. W okresie neolitu pojawiła się maczuga drewniano-kamienna oraz topór i sztylet kamienny. Poważny postęp w rozwoju broni przyniosły epoki brązu i żelaza, w wyniku bowiem zastosowania metali następowało doskonalenie broni i wprowadzanie nowych jej rodzajów; z brązu oprócz toporów i sztyletów wyrabiano także miecze, groty do strzał i oszczepów oraz pierwsze uzbrojenie ochronne: hełmy, tarcze i nagolennice; wówczas również zostały wprowadzone wozy (rydwany) bojowe (Egipt i Asyria). Produkcja żelaza umożliwiła nadanie broni większej wytrzymałości przy zmniejszonym ciężarze. W IV w. p.n.e., w wojnach starożytnej Grecji, następnie Rzymu, pojawiły się ciężkie machiny miotające (np. katapulta, później balista, onager), działające na zasadzie wykorzystania sprężystości materiału, oraz tarany i wieże oblężnicze. Tradycje grecko-rzymskiego uzbrojenia przetrwały przez dłuższy czas. We wczesnym średniowieczu (w państwie bizantyjskim) obok znanych już rodzajów broni powstały dwa nowe; machiny miotające pociski dzięki zastosowaniu dźwigni i siły odśrodkowej (frondibola, trebusz) oraz tzw. ogień grecki. Nowością wprowadzoną w tym okresie była też kusza, po raz pierwszy na większa skalę stosowana przez Celtów.

.

W epoce rycerstwa ciągłe współzawodnictwo broni ochronnej i zaczepnej powodowało ich doskonalenie; stosowano, z jednej strony, coraz grubsze i szczelniejsze hełmy i zbroje (pełne zbroje płytowe), z drugiej zaś — coraz dłuższe włócznie (kopie) i coraz cięższe miecze i topory. W dalszym rozwoju broni miotającej – z początkiem XIV w. pojawiła się pierwsza broń palna, strzelająca dzięki zastosowaniu czarnego prochu strzelniczego; do końca XV w. dzielono ją na ciężką (artyleria) i lekką (rusznica, muszkiet potem karabin). Szersze jej zastosowanie w XV w. wywołało przełom w dziejach nie tylko uzbrojenia, ale również fortyfikacji i sztuki wojennej. Stopniowo zanikało uzbrojenie ochronne (tarcze, zbroje), nie zabezpieczające przed pociskami broni palnej, a następnie broń drzewcowa (pika, berdysz, halabarda) i obuchowa (maczuga, topór, czekan), tak że z broni białej pozostała tylko sieczna (szabla) i drzewcowa (lanca), utrzymujące się najdłużej, bo aż do XX w., w kawalerii. Już w ciągu XV w. machiny miotające, były zastępowane przez artylerię.

.

W rezultacie dalszy rozwój uzbrojenia szedł w kierunku doskonalenia broni palnej oraz wynajdywania nowych rodzajów tej broni, Doskonalenie broni palnej polegało na 1) wprowadzeniu ładowania odtylcowego (pierwsze próby w artylerii na przełomie XV i XVI w.), zastosowanego jako zasada w artylerii i broni ręcznej w drugiej połowie XIX w.; 2) zwiększaniu szybkostrzelności (pierwsze próby – działka wielolufowe w XVI w.); zasadniczy postęp w tej dziedzinie przypada na okres od końca XIX w. dzięki wprowadzeniu broni powtarzalnej, czyli repetowanej ręcznie, potem, w XX w. – broni samoczynnej (samopowtarzalnej) i maszynowej); 3) zwiększaniu donośności i celności (zastosowanie w drugiej połowie XIX w. prochu bezdymnego i luf gwintowanych); 4) ulepszaniu amunicji artyleryjskiej (wprowadzenie granatów z zapalnikiem uderzeniowym i szrapneli). Wraz z rozwojem techniki potrzeby taktyczne wojska zaczęły dyktować zapotrzebowanie na nowe rodzaje uzbrojenia. Pojawiła się broń nowoczesna, rewolucjonizująca dotychczasową taktykę walki.

.

W okresie wielkich wojen światowych, w wyniku wprzęgnięcia nauki do celów wojennych wynaleziono nowe środki do prowadzenia walki: samoloty bojowe, czołgi, gazy trujące (bojowe środki trujące) oraz broń bakteriologiczną. W czasie II wojny światowej masowe zastosowanie znalazła broń rakietowa (radz. katiusze, niem. V–2). Koniec II wojny światowej przyniósł zastosowanie nowego rodzaju broni masowej zagłady — broni jądrowej (bomby amerykańskie rzucone w 1945 r. na Hirosimę i Nagasaki). Pojawienie się w wyposażeniu sił zbrojnych broni jądrowej, obok broni konwencjonalnych, spowodowało zmianę dotychczasowych zasad w dziedzinie sztuki wojennej i wpłynęło na przekształcenie struktury organizacyjnej wojska.

.

BRYGADA [franc.< wł.], wojsk.: 1) związek taktyczny złożony z kilku pułków lub batalionów; może być samodzielna lub wchodzić w skład dywizji; początkowo oznaczała część szyku bojowego piechoty, jako jednostka taktyczna wprowadzona w Hiszpanii w XVI w. („brygada hiszpańska”); 2) jednostka organizacyjna marynarki wojennej (— okrętów wojennych zespół), złożona z dwu lub kilku dywizjonów.

.

DYWIZJA [łac.], jednostka wojskowa, związek taktyczny w różnych rodzajach wojsk lądowych i w lotnictwie, składający się z kilku pułków, lub brygad. Zwykle wchodzi w skład korpusu lub armii. W nowoczesnych armiach istnieją dywizje: piechoty, pancerne (czołgów), artylerii, powietrzno-desantowe, lotnicze. W dawnym wojsku polskim termin ten pojawił się w XVII w. na oznaczenie doraźne utworzonego zgrupowania wojsk. W XVIII w. z pojęciem dywizji łączyła się terytorialna organizacja dowodzenia. Jako jednostka taktyczno-organizacyjna dywizja została po raz pierwszy wprowadzona w rewolucyjnej armii francuskiej (koniec XVIII w.), skąd stopniowo przeszła do armii innych krajów.

.

DYWIZJON [łac.], początkowo jednostka taktyczna wprowadzona w XVIII w. w pruskiej piechocie, obejmująca kilka plutonów w szyku bojowym batalionu. Obecnie pododdział przede wszystkim w artylerii (2–6 baterii) i lotnictwie (2–3 eskadry). Zwykle wchodzi w skład pułku lub brygady. W marynarce wojennej kilka okrętów średnich lub kilkanaście małych okrętów wojennych (zespół).

.

KORPUS [łac.], wojsk. związek taktyczny składający się z kilku dywizji. Zwykle wchodzi w skład armii. Niekiedy może działać samodzielnie. Może mieć charakter ogólnowojskowy (korpus armijny) lub specjalny (korpus pancerny, lotn. i in.). Po raz pierwszy sformowane we Francji, w armii napoleońskiej (1800), a następnie w armiach innych krajów.

.

KORD / Strony polecane 


.

KORD / Portal DOMINIAK AH

KORD / WZAR

KORD / Henryk Jan Dominiak

KORD / zapoznaj się tychy pl.

KORD / Zegar słoneczny w Tychach.

KORD / Zielone Tychy Kultura.

KORD / Dz.U.2012.461 2012-11-05 zm. Dz.U.2012.1101.

KORD / DECYZJĄ NR 3636/OS/2016 z dnia 29 grudnia 2016 r. .

KORD / Dane bibliograficzne: R.287521 .

.

KORD /  Goście w placówce


.

Pani Justyna – Ogrodnik Miejski Miasta Tychy 27.10. 2016 r.

15.11.2016 – Pan Tadeusz – Bytom, Pani Monika i Pan Damian – Strzelin.

.

ponadto 


.

aa1:

Anna, antidotum, arkada, armia, arsenał, atak, augustówka.

.

ab1:

balista, barda, barta, berdysz, beret, bełt, biała broń, bitwa, brat, broda, broń.

.

ac1:

CC, CD, cekhauz, chwyt, cieślica, ciężka jazda, czeczuga.

.

ad1:

Dama, damascenka, droga, duda, dzida, dziryt.

.

ae1:

egzekucja, elipsa.

.

af1:

finka, floret, fortel, Galeria, Gapa, giwera, gliptoteka, gnat, grot.

.

ah1:

haczyk, handżar, hasta, hełm.

.

ai1:

instrument, ISAF.

.

aj1:

jad, jazda.

.

ak1:

kabłąk, karabela, karabin, kawaleria, KBW, kieł, kindżał, kino, kit, klucz, kolano.

.

ak2:

kolekcja, kolt, konnica, konstantyna, kopia, KOR, kord, kordelas, kosa, kozik, kruczek, krzywa, krzywizna, kula, kur, kwiat.

.

al1:

lanca, lek, lekarstwo, ligatura, LOK, lud zbrojny, lufa.

.

am1:

majcher, manewr, meander, metoda, miecz, mieczyk, mizerykordia, moderunek, możliwość.

.

an1:

narzędzia walki, narzędzie, narzędzie walki, norma, nos, nóż, nożyk, nożyna, nożysko.

.

ao1:

obraz, obrót, obłąk, oksza, oręż, ostrze, oszczep, owad, owal.

.

ap1:

panaceum, panoptikum, park etnograficzny, patent, pałączek, pałąk, pałasz, PCK, pika, pinakoteka, pistolet, piła, podcień.

.

ap2:

podejście, podstęp, Pole, pomoc, półkole, półokrąg, prawny kruczek, PRL, przeciwśrodek, przekręt, przepis, puginał.

.

ar1:

rada, rapier, ratunek, recepta, reguła, remedium, rewolwer, rohatyna, ROW, rozwiązanie, rynsztunek.

.

as1:

samostrzał, scyzoryk, siekacz, siekiera, siekierka, siekieropodobny, siły, siły obronne, siły wojskowe.

.

as2:

Siły Zbrojne, skansen, skręt, skrzywienie, soldateska, spisa, spluwa, sposób, sprężynowiec, środek, środek obrony.

.

as3:

środek zaradczy, środki bojowe, środki obrony, strzałka, system, szabelka, szabla, szablisko.

.

as4:

szeregi, szerpentyna, szpada, szpic, szpikulec, sztuczka, sztylecik, sztylet.

.

at1:

targ, tasak, technika, tomahawk, topór, toporek, toporzysko, trik, tryumfalny.

.

au1:

uzbrojenie.

.

aw1:

wiraż, WKU, wojo, wojska konne, wojsko, wskaźnik, wygięcie, wyładowanie.

.

az1:

ząb, zagięcie, zakole, zakos, zakręt, zakręt śmierci, zakrzywienie, zasada, załamanie, załom, zbiór, zbiór dzieł sztuki.

.

az2:

zbroja, zbrojne ramię, zbrojne ramię narodu, zbrojne ramię państwa, zbrojownia, zgięcie.

.

az3:

ZMP, ZMS, ZMW, znak, ZSMP, zwarcie, ZWM, zwrot.

.

ał1:

łuczek.