KOLEKCJA

Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak w Tychach ulica Żwakowska 8/66

KOLEKCJA

wytworów artystów profesjonalnych z kraju i zagranicy

KOLEKCJA – do zakresu działania Muzeum należy gromadzenie, przechowywanie, konserwowanie, udostępnianie i upowszechnianie zbiorów związanych z miniaturową sztuką artystów profesjonalnych z kraju i zagranicy. Muzeum gromadzi następujące rodzaje zbiorów, w tym zabytki: malarstwo, rysunek, grafika, rzeźba, ceramika, medale, odznaczenia, odznaki, znaczki okolicznościowe, pinsy, naszywki, mundury, broń biała.

kolekcja herb Województwa Śląskiegokolekcja herb Tychykolekcja logo Muzeum DOMINIAK

22 października 2013 z Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Bogdanem Zdrojewskim, został uzgodniony regulamin Muzeum, które posiada 4 działy:


1 DZIAŁ: MALARSTWA, RYSUNKU I GRAFIKI.


2 DZIAŁ: RZEŹBY I CERAMIKI.


3 DZIAŁ: FALERYSTYKI, WEKSYLOLOGII, HERALDYKI, SYMBOLIKI I EMBLEMATYKI.


4 DZIAŁ: BRONI BIAŁEJ.

.

kolekcja historia kolekcjonerstwa:


KOLEKCJONERSTWO [od łac. collectio „zbiór”], zbieractwo, gromadzenie dzieł sztuki, pamiątek historycznych, książek, archiwaliów, zabytków kultury materialnej, materiałów naukowych, okazów przyrody, przedmiotów rzadkich i ciekawych – przez instytucje publiczne (gł. muzea, biblioteki, archiwa, uniwersytety) oraz osoby prywatne.

Okres początkowy kolekcjonerstwa wykrystalizowywał się od czasów starożytnych. Łączy się logicznie z wierzeniami religijnymi, zakładaniem skarbców w świątyniach (Egipt, Grecja) itp. Prywatne kolekcjonerstwo nasiliło się w okresie hellenistycznym (zbiór obrazów Attalosa I w Pergamonie, zbiory Ptolemeuszów w Aleksandrii) i doszło do dynamizacji w starożytnym Rzymie.

Nowożytne kolekcjonerstwo zaistniało w okresie renesansu, w związku z pokaźną ewolucją nauki i sztuki oraz zamiłowaniem do kultury antycznej.

kolekcja czynnik rozwoju kolekcjonerstwa:


Kluczowym argumentem w rozwoju kolekcjonerstwa był mecenat artystyczny. Popularnymi mecenasami sztuki epoki renesansu byli Medyceusze z Florencji, a ich kolekcje (w głównej mierze antyczne rzeźby i gemmy) miały kustosza i były wykorzystywane do studiów artystom i uczonym. W 2 połowie XV i I połowie XVI w. zaistniały potężne kolekcje Watykanu. We Francji z kolekcji Franciszka I w Fontainebleau, przeniesionych za Ludwika XIV do Paryża, powstało muzeum Luwru.

Mistrzowskimi kolekcjonerami XVII w. byli:

a). we Francji kardynałowie Richelieu, Mazarini oraz bankier Everhard Jabach (1610-1695).

b). w Anglii książę Buckingham i earl Arundel.

c). w Austrii arcyksiążę Leopold Wilhelm Habsburg.

d). w Szwecji królowa Krystyna.

kolekcja – dalsza rozbudowa kolekcjonerstwa


W XV i XVI w. powstawały niejednokrotnie we Włoszech zbiory mieszane, ten typ zbiorów rozpowszechnił się szczególnie w Niemczech. Były to gabinety sztuki i osobliwości (Kunst und Wunderkammern) zawierające poza malarstwem i rzeźbą także wyroby złotnicze, militaria, instrumenty muzyczne, zegary, przyrządy naukowe, zbiory numizmatyczne i różne ciekawostki. Najsłynniejsza taka kolekcja powstała w połowie XVI w. w zamku Ambras koło Innsbrucku jak też w XVIII w. w Dreźnie (–> Grünes Gewölbe (pol. Zielone Sklepienie)).

Spośród wielu królewskich i książęcych galerii obrazów w Niemczech najcenniejsza jest Galeria Drezdeńska. W Rosji wspaniałe zbiory, które dały źródło muzeum Ermitażu, wypracował Katarzyna II.

W XIX w. niepomierne dawne kolekcje osób panujących lub arystokracji przekształcono na muzea lub częściowo udostępniono zwiedzającym. Zmiany w stosunkach politycznych, społecznych i ekonomicznych stworzyły podstawy do powstania w XIX w. nowego typu kolekcjonerów z grona bogatego mieszczaństwa.

Rozrastające się kolekcje zaczęły powstawać również w USA (zbiory Morgana, Fricka, Rockefellera). Równocześnie rozwinął się istotnie handel dziełami sztuki, którego pierwszoplanowymi ośrodkami stał się Paryż i Londyn. Powstały tu wielkie domy aukcyjne, np. Hôtel Drouot w Paryżu, Christie w Londynie a nawet antykwariaty i salony sztuki.

kolekcja – dalej o kolekcjonerstwie


W związku z nieprzerwanie rosnącą pasją zbieracką upowszechnił się znacznie wywóz dzieł kultury do innych krajów co więcej fałszerstwo dzieł sztuki. Wyrazem walki z tymi pejoratywnymi zjawiskami jest specjalne ustawodawstwo.

Obecnie największymi ośrodkami kolekcjonerskimi są muzea, które obok działalności kolekcjonerskiej prowadzą szeroką działalność naukową i propagandową, wydają liczne publikacje, katalogi itp. Półoficjalne kolekcjonerstwo ogranicza się raczej do pakietu wyspecjalizowanego (np.grafika, ceramika, sztuka ludowa, współczesna, numizmatyka, filatelistyka czy filumenistyka).

kolekcja – kolekcjonerstwo w Polsce


W Polsce do najstarszych kolekcji należały królewskie zbiory Jagiellonów (słynny zbiór arrasów Zygmunta Augusta). Okazałe kolekcje obrazów, rzeźb starożytnych i sztuki zdobniczej zgromadzili w Krakowie i w Warszawie królowie z dynastii Wazów. Spośród magnatów kolosalne zbiory mieli kanclerz Jerzy Ossoliński, marszałek Zygmunt Myszkowski, Bogusław Radziwiłł i inni. Decydującą kolekcję dzieł sztuki stworzył król Jan III Sobieski w Wilanowie.

kolekcja – kolekcjonerzy w Polsce


Rozkwit polskiego kolekcjonerstwa ma miejsce w latach oświecenia. Przodującym kolekcjonerem tych czasów był król Stanisław August Poniatowski, który scentrował galerię obrazów liczącą ponad 2 tys. pozycji oraz cenny zbiór rysunków i rycin. Niezrównanymi kolekcjonerami byli: marszałkowa Elżbieta Lubomirska (Warszawa i Łańcut), Michał i Helena Radziwiłłowie (Nieborów, Arkadia, Królikarnia) jeszcze Stanisław Kostka Potocki (Wilanów). Cenne zbiory Czartoryskich z Warszawy, Puław i Paryża złożyły się na Muzeum Czartoryskich utworzone w Krakowie w 2 połowie XIX w. Na początku XIX w. cyklopowe zbiory skomasowali Tarnowscy w Dzikowie oraz Czartoryscy w Gołuchowie, Raczyńscy w Rogalinie, Zamoyscy i Działyńscy w Kórniku. Większość zbiorów prywatnych w XIX i XX w. przedostała się do muzeów lub została rozprowadzona publicznie. Cały szereg nieocenionych dzieł sztuki z tych kolekcji wyprzedano na wielkich aukcjach (np. zbiory Mniszchów w Paryżu) lub zostało zniszczonych i rozgrabionych w czasie wojen. Aktualnie kolekcjonerstwo polskie, skupiając się pierwszoplanowo w muzeach, podlega szczególnej opiece państwa (ustawa o ochronie dóbr kultury i muzeach). Kolekcjonerstwo odgrywa przeogromną rolę w życiu kulturalnym, wpływa wysoce na rozwój sztuki i nauki, a przede wszystkim sprzyja upowszechnieniu kultury.

KOLEKCJA: DZIAŁ MALARSTWA, RYSUNKU I GRAFIKI; DZIAŁ RZEŹBY I CERAMIKI; DZIAŁ FALERYSTYKI, WEKSYLOLOGII, HERALDYKI, SYMBOLIKI I EMBLEMATYKI; DZIAŁ BRONI BIAŁEJ.

.