kolekcja herb Województwa Śląskiegokolekcja herb Tychykolekcja logo Muzeum DOMINIAK

Kolekcja

owacyjnie przesyłamy wyrazy szacunku na tajnikach

Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak

w Tyskiej cywilizacji pod bokiem ulicy Żwakowskiej 8 lokal 66

Kolekcja grupowe odwiedziny szkoły przedszkola studenci znaczkowicze turyści zakłady pracy autor Henryk Jan DominiakKolekcja grupy szkolne rodziny mundurowi kolekcjonerzy turystyka zorganizowana przedsiębiorstwa autor Henryk Jan DominiakKolekcja trudności niepełnosprawni w życiu codziennym dostosowanie udogodnienia dla osób autor Henryk Jan DominiakKolekcja parking dla rowerów turystyka rowerowa goście na rowerach szlak turystyczny autor Henryk Jan DominiakKolekcja wiadomości wiedza informacja news serwis informacyjny autor Henryk Jan DominiakKolekcja parking miejski strefa do parkowania dla osób niepełnosprawnych miejsca postojowe bezpłatne autor Henryk Jan Dominiak

Kolekcja

wytworów artystów profesjonalnych z kraju i zagranicy

kolekcja klasyki wystawa sztuki nowoczesnej centrum dzieł sztuki odległa przeszłość spektrum miniatur

Kolekcja – przedmiotem funkcjonowania Muzeum jest dokonywanie koncentracji, magazynowanie, renowacja, rozpowszechnianie i promowanie pokładów związanych z miniaturową sztuką artystów ogólnie profesjonalnych. Muzeum nawarstwia następujące kategorie zbiorów, w tym zabytki: malarstwo, rysunek, grafika, rzeźba, ceramika, medale, odznaczenia, odznaki, znaczki okolicznościowe, pinsy, naszywki, mundury, broń biała.

.

22 października 2013 z Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Bogdanem Zdrojewskim, został uzgodniony regulamin Muzeum, które posiada 4 działy:


1 Dział: malarstwa, rysunku i grafiki.


2 Dział: rzeźby i ceramiki.


Rzeźba na filmie:

RZE22 – Zapamiętaj mnie nr 2.

.

 RZE27- Biała Dama z Czaplinka.

.


3 Dział: falerystyki, weksylologii, heraldyki, symboliki i emblematyki.


Falerystyka na filmie:

Medal FAL90 1 Śląska Brygada Rakietowa Obrony Powietrznej.

.


4 Dział: broni białej.

.

kolekcja historia kolekcjonerstwa:


KOLEKCJONERSTWO [od łac. collectio „zbiór”], zbieractwo, gromadzenie dzieł sztuki, pamiątek historycznych, książek, archiwaliów, zabytków kultury materialnej, materiałów naukowych, okazów przyrody, przedmiotów rzadkich i ciekawych – przez instytucje publiczne (gł. muzea, biblioteki, archiwa, uniwersytety) oraz osoby prywatne.

Okres początkowy kolekcjonerstwa wykrystalizowywał się od czasów starożytnych. Łączy się logicznie z wierzeniami religijnymi, zakładaniem skarbców w świątyniach (Egipt, Grecja) itp. Prywatne kolekcjonerstwo nasiliło się w okresie hellenistycznym (zbiór obrazów Attalosa I w Pergamonie, zbiory Ptolemeuszów w Aleksandrii) i doszło do dynamizacji w starożytnym Rzymie.

Nowożytne kolekcjonerstwo zaistniało w okresie renesansu, w związku z pokaźną ewolucją nauki i sztuki oraz zamiłowaniem do kultury antycznej.

kolekcja czynnik rozwoju kolekcjonerstwa:


Kluczowym argumentem w rozwoju kolekcjonerstwa był mecenat artystyczny. Popularnymi mecenasami sztuki epoki renesansu byli Medyceusze z Florencji, a ich kolekcje (w głównej mierze antyczne rzeźby i gemmy) miały kustosza i były wykorzystywane do studiów artystom i uczonym. W 2 połowie XV i I połowie XVI w. zaistniały potężne kolekcje Watykanu. We Francji z kolekcji Franciszka I w Fontainebleau, przeniesionych za Ludwika XIV do Paryża, powstało muzeum Luwru.

Mistrzowskimi kolekcjonerami XVII w. byli:

a). we Francji kardynałowie Richelieu, Mazarini oraz bankier Everhard Jabach (1610-1695).

b). w Anglii książę Buckingham i earl Arundel.

c). w Austrii arcyksiążę Leopold Wilhelm Habsburg.

d). w Szwecji królowa Krystyna.

kolekcja – dalsza rozbudowa kolekcjonerstwa


W XV i XVI w. powstawały niejednokrotnie we Włoszech zbiory mieszane, ten typ zbiorów rozpowszechnił się szczególnie w Niemczech. Były to gabinety sztuki i osobliwości (Kunst und Wunderkammern) zawierające poza malarstwem i rzeźbą także wyroby złotnicze, militaria, instrumenty muzyczne, zegary, przyrządy naukowe, zbiory numizmatyczne i różne ciekawostki. Najsłynniejsza taka kolekcja powstała w połowie XVI w. w zamku Ambras koło Innsbrucku jak też w XVIII w. w Dreźnie (–> Grünes Gewölbe (pol. Zielone Sklepienie)).

Spośród wielu królewskich i książęcych galerii obrazów w Niemczech najcenniejsza jest Galeria Drezdeńska. W Rosji wspaniałe zbiory, które dały źródło muzeum Ermitażu, wypracował Katarzyna II.

W XIX w. niepomierne dawne kolekcje osób panujących lub arystokracji przekształcono na muzea lub częściowo udostępniono zwiedzającym. Zmiany w stosunkach politycznych, społecznych i ekonomicznych stworzyły podstawy do powstania w XIX w. nowego typu kolekcjonerów z grona bogatego mieszczaństwa.

Rozrastające się kolekcje zaczęły powstawać również w USA (zbiory Morgana, Fricka, Rockefellera). Równocześnie rozwinął się istotnie handel dziełami sztuki, którego pierwszoplanowymi ośrodkami stał się Paryż i Londyn. Powstały tu wielkie domy aukcyjne, np. Hôtel Drouot w Paryżu, Christie w Londynie a nawet antykwariaty i salony sztuki.

kolekcja – dalej o kolekcjonerstwie


W związku z nieprzerwanie rosnącą pasją zbieracką upowszechnił się znacznie wywóz dzieł kultury do innych krajów co więcej fałszerstwo dzieł sztuki. Wyrazem walki z tymi pejoratywnymi zjawiskami jest specjalne ustawodawstwo.

Obecnie największymi ośrodkami kolekcjonerskimi są muzea, które obok działalności kolekcjonerskiej prowadzą szeroką działalność naukową i propagandową, wydają liczne publikacje, katalogi itp. Półoficjalne kolekcjonerstwo ogranicza się raczej do pakietu wyspecjalizowanego (np.grafika, ceramika, sztuka ludowa, współczesna, numizmatyka, filatelistyka czy filumenistyka).

kolekcja – kolekcjonerstwo w Polsce


W Polsce do najstarszych kolekcji należały królewskie zbiory Jagiellonów (słynny zbiór arrasów Zygmunta Augusta). Okazałe kolekcje obrazów, rzeźb starożytnych i sztuki zdobniczej zgromadzili w Krakowie i w Warszawie królowie z dynastii Wazów. Spośród magnatów kolosalne zbiory mieli kanclerz Jerzy Ossoliński, marszałek Zygmunt Myszkowski, Bogusław Radziwiłł i inni. Decydującą kolekcję dzieł sztuki stworzył król Jan III Sobieski w Wilanowie.

kolekcja – kolekcjonerzy w Polsce


Rozkwit polskiego kolekcjonerstwa ma miejsce w latach oświecenia. Przodującym kolekcjonerem tych czasów był król Stanisław August Poniatowski, który scentrował galerię obrazów liczącą ponad 2 tys. pozycji oraz cenny zbiór rysunków i rycin. Niezrównanymi kolekcjonerami byli: marszałkowa Elżbieta Lubomirska (Warszawa i Łańcut), Michał i Helena Radziwiłłowie (Nieborów, Arkadia, Królikarnia) jeszcze Stanisław Kostka Potocki (Wilanów). Cenne zbiory Czartoryskich z Warszawy, Puław i Paryża złożyły się na Muzeum Czartoryskich utworzone w Krakowie w 2 połowie XIX w. Na początku XIX w. cyklopowe zbiory skomasowali Tarnowscy w Dzikowie oraz Czartoryscy w Gołuchowie, Raczyńscy w Rogalinie, Zamoyscy i Działyńscy w Kórniku. Większość zbiorów prywatnych w XIX i XX w. przedostała się do muzeów lub została rozprowadzona publicznie. Cały szereg nieocenionych dzieł sztuki z tych kolekcji wyprzedano na wielkich aukcjach (np. zbiory Mniszchów w Paryżu) lub zostało zniszczonych i rozgrabionych w czasie wojen. Aktualnie kolekcjonerstwo polskie, skupiając się pierwszoplanowo w muzeach, podlega szczególnej opiece państwa (ustawa o ochronie dóbr kultury i muzeach). Kolekcjonerstwo odgrywa przeogromną rolę w życiu kulturalnym, wpływa wysoce na rozwój sztuki i nauki, a przede wszystkim sprzyja upowszechnieniu kultury.

.

kolekcja – malwersacja skarbami


Fałszowanie dzieł sztuki, celowe plagiatorstwo wielorakich rezultatów pięknych (malowideł, rzeźb, grafiki, przedmiotów zdobniczych), praktykowane pierwszoplanowo z chęci zysku. W charakterze epokowego fenomenu fabrykowanie dzieł artyzmu wiąże się rygorystycznie z ewolucją kolekcjonerstwa, kształtując się w korelacji od inklinacji epoki. Do szablonowych falsyfikatów systematyzowane są kopie wyrazistych dzieł sztuki artykułowane jako autentyki, pluralistyczne pastisze, aglutynujące różnorodne elementy formalne i treściowe symptomatyczne dla twórczości poszczególnego artysty plus rekonstrukcje i aneks oryginałów, w których części dodane nie są zdecydowanie zaznaczone. Dla zamarkowania autentyczności dzieła, kopiowane są nie tylko cechy stylu, koloryt, kompozycja, faktura, tworzywo i sygnatury, ale i świadectwa starzenia się (sztuczne przybrudzenie, patynowanie, uszkodzenia mechaniczne i ślady działania szkodników, spękanie powierzchni). W domenie grafiki nierzadko użytkowaną metodą jest realizowanie wtórnych odbitek z zachowanych płyt miedziorytniczych i klocków drzeworytniczych oraz wypracowywanie odbitek wręcz z oryginału przez styczność wilgotnego papieru (tzw. contre épreuves).

.

Blagierstwo wybitnych osiągnięć rutynowe było już w starożytnym Rzymie, gdzie celem oszukaństwa były głównie rarytasy greckie (np. rzeźby podpisywane imionami słynnych mistrzów Fidiasza, Praksytelesa, Myrona) i wyroby złotnicze z Bliskiego Wschodu.
W średniowieczu, ze względu na tajemnicze oblicze sztuki, hochsztaplerstwo fenomenu nie miało dominującego autorytetu. Podczas renesansu, w związku z odtajnieniami archeologicznymi i wszechobejmującym zainteresowaniem kulturą antyku, gremialnie doprowadzano do perfekcji imitacje starożytnych rzeźb, monet, medali i gemm (m.in. w aferę fałszerską został uwikłany Michał Anioł). Elektryzująco notorycznie były sprokurowane prace graficzne Albrechta Dürera (np. kopie Marcantonia Raimondiego), a do imitatorów jego implikacji malarskich zaliczani byli Hans Schäufelein i Hans Hoffman. W XVI i XVII w. szarlataneria wybitym osiągnięciem, ponad wszystko malarstwem, rozwinęła się w Niderlandach (Antwerpia) i we Włoszech (np. L. Giordano). W XVIII w. osobliwie egzemplifikacyjne było zakłamywanie różnorodnej materii antycznej.

.

Romantyczna estyma starożytności i pamiątek historycznych oraz sprzężona z nią szybka eksplozja kolekcjonerstwa i muzealnictwa skomponowały w XIX w. niezwykle ponętne warunki dla manipulowania arcydziełami. Egzystowało w tamtych czasach morze wyspecjalizowanych ośrodków, w których generowano masowo np. figurki tanagryjskie (Grecja). Poza tym terakoty etruskie, renesansowe majoliki i szkła weneckie (Włochy). Podobnie jak średniowieczne artykuły z kości słoniowej, złota i drewna. W Florencji kształtowano stylowe meble, kompetencją Paryża były imitacje hiszpańskich kurdybanów, w Niemczech i Anglii antropomorfizowano wyroby ceramiczne i egzotyczną sztukę zdobniczą (np. chińską i japońską porcelanę i rzeźby z kości słoniowej). Ośrodkiem modelującym imitacje greckich i scytyjskich wyrobów złotniczych pozostawała Odessa, stamtąd była rodem tzw. złota tiara Sajtafernesa pozyskana przez Luwr za 200 tys. franków.

.

kolekcja – falsyfikatorzy światowej sławy


Do kasowych kanciarzy rzeźby zaliczali się m.in. Giovanni Calandrelli (gemmy), Giovanni Bastianini i Alceo Dossena (włoskie rzeźby renesansowe), których dzieła myliły najznakomitszych ekspertów epoki. Horrendalną rozpiętość przybrało podrabianie malarstwa, bazujące o zasadniczym znaczeniu na zakupach do Stanów Zjednoczonych (np. format nieprawdziwych obrazów C.B. Corota kalkulowano w USA na ok. 30 000).

.

Rytmicznie podrabiano obrazy W. Leibla, F. Hodlera, Arnolda Böcklina, J. Reynoldsa, niebawem francuskich impresjonistów, V. van Gogha, P. Picassa, M. Utrilla i wielu innowacyjnych. Do prestiżowych afer fałszerskich XX w. zaliczała się sprawa Hansa van Meegerena, który funkcjonując koronnie dla uzyskania sławy skonkretyzował cykl wspaniałych falsyfikatów okrzykniętych za oryginalne dzieła Vermeera van Delft (1947). Również sprokurowanie średniowiecznych fresków w kościele NMP w Lubece przez Lothara Malskata (1951). W dzisiejszych czasach maksymalnie rozpowszechnione są podróbki malarstwa nowoczesnego i sztuki ludów dziewiczych.

.

kolekcja – walka z szachrajami dzieł wybitnych


Zmaganie z fałszerzami  jest zamierzeniem bardzo trudnym i dopiero w wyniku użycia najświeższych osiągnięć technicznych, zaczyna dawać optymistyczne następstwo. Akademicka procedura analizy indywidualnego stylu danego artysty oparta na drobiazgowej znajomości technologii i ikonografii badanej dziedziny sztuki, dzisiaj modernizowana jest przez studia chemiczne (analiza składu chemicznego farb), mikroskopowe i daktyloskopijne. Wartościowe świadczenie czynią tak samo lampy fluorescencyjne, aparaty rentgenowskie i izotopy promieniotwórcze.

.

kolekcja – inne nazewnictwo


GALERIA [wł.]: 1) architektura – wydłużone miejsce pod postacią empory, ganku, loggi lub przejścia spajającego dwie części budynku. Najczęściej usytuowane w górnej kondygnacji budowli. W bizantyjskim systemie pałacowym XVII i XVIII w. galerie stanowiły tasiemcowe, eleganckie sale (np. Galerie des Glaces w Wersalu). Nasłonecznione z jednej strony rzędem wielkich okien, służące za przestrzeń zbiorów malarstwa i rzeźby. W teatrach miano galerii nosi najwyższy balkon. W urbanistyce XIX i XX wieku galerią oznacza się kryte pasaże handlowe aglutynujące 2 ulice.
2) sztuki plastyczne – paleta dzieł sztuki (zwłaszcza, malarstwa i rzeźby) wiarygodna jako samodzielna instytucja (np. National Gallery w Londynie, Galeria Tretiakowska w Moskwie, Galeria Narodowa w Pradze). Ponadto powołana do życia jako osobny dział w większych muzeach.

.

Aktualnie tytułem galerii obejmuje się szablonowo niewielkie salony wystawowe skonsolidowane na ogół ze sprzedażą dzieł sztuki. Prozaicznie zdefiniowana tym nazewnictwem jest: galeria handlowa, centrum handlowo-rozrywkowe, duży wybór lokalnych produktów. W podobny sposób określa się nazwą: przyjazne miejsce z ofertą sklepów, punktów usługowych i gastronomicznych, wypieków, kamienia, narzędzi, psów i kotów rasowych, zdjęć, aktów, koloru, namiotu, motocykli i broni. Tak ogłasza się super modne kolekcje butów i odzieży znanych marek, oryginalnych eksponatów filatelistycznych  i przedmiotów mających majestat zarówno duchowy, jak i materialny. Wszystkie posiadają ważny atrybut, który pozostaje wielopłaszczyznowo zagospodarowywany w konkretyzowaniu promocji i polityki społeczno – gospodarczej miast.

.

kolekcja – edykt


Tak czy inaczej awangardowa kolekcja: modeli samochodów, mebli, zastawy stołowej jednakowoż obiadowej z porcelany, ewentualnie sportowa kolekcja ubrań, sukienek, strojów kąpielowych, przygotowywana jest w oparciu o ultranowoczesne trendy kosmopolityczne. Analogicznie standardowym pokazem kolekcji sprzętu narciarskiego jest parada w Tatrach, Karkonoszach czy w Alpach. W przeciągu kilku ostatnich lat, objawianie baterii wielokształtnych sylwetek czterokołowców i dwuśladów stało się istotnym tematem globalnego impulsu w kierunku widowiska Targów Samochodowych.

Targi motoryzacyjne w amerykańskim Detroit jako największe w Stanach Zjednoczonych, dalej w Paryżu, Genewie, Berlinie, Lipsku, Wiedniu, Frankfurcie i Barcelonie osiągają szczytowe zainteresowanie tą imprezą. Idea ekspozycji flotowej w Warszawie, Poznaniu, Toruniu, Rzeszowie, Ostródzie koresponduje wręcz z korridą w Hiszpanii. Już od pierwszych lat swoich scenicznych aktywności, ekspozycje krążowników szos u oglądających wzniecają ciśnienie krążenia krwi o załamku R odwołujące się do potęgi Mount Everestu.

.

Oryginalnym jest Międzynarodowy Salon Przemysłu Obronnego pod nazwą Targi Zbrojeniowe Kielce. Gdzie w 2019 (drugi w Europie Środkowo – Wschodniej organizator targów, wystaw, konferencji i kongresów), miasto Kielce przygotowało po raz dwudziesty siódmy wiele atrakcji, a przede wszystkim skolekcjonowany nowoczesny sprzęt wojskowy. Nie można było oderwać od niektórych z maszyn militarnych wzroku. Fascynował w szczególności produkt Polskich Zakładów Lotniczych w Mielcu – śmigłowiec S-70i „Black Hawk”. Egzaltację wzbudzały firmy występujące z propozycją nowoczesnej techniki łączności, sprzęty radioelektronicznego i optoelektronicznego. Honorowany za najlepszy tank na świecie amerykański czołg Abrams o pancerzu warstwowym rozpalał płomień w sercach nawet kobiet. Ich gałki oczne nie różniły się od dziecięcych na widok nowego smartwatcha. Bateria produktów spożywczych i usprzętowienia do przygotowywania prowiantu jak również magazynowania i transportu żywności, wszelakie mundury, akcesoria i fabrykaty medyczne, przyprawiły blok gości o największy zachwyt.

.

Idący z duchem czasu event przelatujących amerykańskich myśliwców F-35 nawet u dzierżącego insygnia prezydenckie wywołał wypieki na policzkach. Zaczerwienienie lica u pasjonatów sprowokowały: latająca cysterna KC-135, oraz po raz pierwszy definiowany w Polsce morski rozpoznawczy szacowny za najcenniejszy samolot świata Boeing wariant P-8A Poseidon.

KOLEKCJA: DZIAŁ MALARSTWA, RYSUNKU I GRAFIKI; DZIAŁ RZEŹBY I CERAMIKI; DZIAŁ FALERYSTYKI, WEKSYLOLOGII, HERALDYKI, SYMBOLIKI I EMBLEMATYKI; DZIAŁ BRONI BIAŁEJ.

.