Horus motto logo Muzeum DOMINIAK

Horus motto

naprawdę fajnie i miło gościć Państwa na stronie

Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak 

w Tychach ul. Żwakowska 8 znak matematyczny 66

Horus motto horyzont zdarzeń hellenistyczna kultura helena trojańska heksagonalny obraz autor Henryk Jan Dominiak 

Horus motto grupowe odwiedziny szkoły przedszkola studenci znaczkowicze turyści zakłady pracy autor Henryk Jan DominiakHorus motto grupy szkolne rodziny mundurowi kolekcjonerzy turystyka zorganizowana przedsiębiorstwa autor Henryk Jan DominiakHorus motto trudności niepełnosprawni w życiu codziennym dostosowanie udogodnienia dla osób autor Henryk Jan DominiakHorus motto parking dla rowerów turystyka rowerowa goście na rowerach szlak turystyczny autor Henryk Jan Dominiak

Horus motto

maksyma — H — 11, O — 20, R — 23, U — 27, S — 24 czcionka najpopularniejszego systemu zapisywania mowy wewnątrzkrajowej: A Ą B C Ć D E Ę F G H I J K L Ł M N Ń O Ó P R S Ś T U W Y Z Ź Ż

Horus motto – gnoma, sentencje, mądrości, porzekadła, cytaty – margines przedstawia zmagazynowane słownictwo na literkę „H” stosowane w domenie.

.

horus motto SYM17 – ODZNAKA ZUCH sygnowana MW MET – 2 1972 wymiar: 1,79 cm x 2,15 cm.

SYM17 – ODZNAKA ZUCH sygnowana MW MET – 2 1972 wymiar: 1,79 cm x 2,15 cm.

.

Domena niezmiernie ważna • Biuletyn Informacji Publicznej • Karta Dużej Rodziny • Regulamin • Kolekcja • Laury • Falerystyka • Heraldyka • Symbolika • EmblematykaRzeźba • Ceramika • Broń biała • Słownik pojęćMalarstwo • Rysunek • Grafika • WYSTAWY • .

.

horus motto Ho


HORUS, mit. egip. bóstwo opiekuńcze monarchii egip. Z nim utożsamiał się panujący przyjmując jego imię. Początkowo czczono Horusa w głównych ośrodkach państwowych Górnego i Dolnego Egiptu. W czasach hist. – pod różnymi postaciami w wielu nomach w całym kraju. W Edfu utożsamiano go z Re i pod postacią uskrzydlonej tarczy słonecznej czczono jako Re-Harachte. Gdzie indziej uchodził za boga światła, ze słońcem jako prawym i księżycem jako lewym okiem. W micie ozyriańskim był synem Ozyrysa i Izydy. Przedstawiano go jako sokoła lub pod postacią ludzką z głową sokoła, zwieńczoną tarczą słoneczną oraz jako dziecko z palcem w ustach.

.

HORY, mit. gr. bóstwa ładu w przyrodzie (pory roku) i w społeczeństwie ludzkim. Wg Hezjoda trzy córki Zeusa i Temidy: Eunomia [’praworządność’], Dike [’sprawiedliwość’] i Ejrene [’pokój’]. Początkowo były czczone jako boginie sprzyjające kwitnieniu, wzrostowi i dojrzewaniu, stąd ich pierwsze imiona znane Ateńczykom: Tallo, Aukso i Karpo. Znacznie później stały się uosobieniem godzin dnia. Wyobrażano je w postaci młodych dziewcząt z kwiatami lub gałązkami w rękach. Przedstawienia hor. występują w rzym. malowidłach z Pompei i reliefach.

.

HORYZONT [gr.], teatr. ruchoma zasłona na szynie w kształcie podkowy otaczającej głąb sceny. Horyzont służy do wywoływania wrażenia głębi lub złudzenia nieskończoności oraz naśladowania zmian pogody, pór roku i dnia. Rozróżnia się rozmaite rodzaje horyzontu: pełny, zwany cykloramą, półpełny (półcyklorama), panoramiczny, płaski. Horyzont może być także twardy i miękki. Twardy stanowi kopulastą ścianę wybudowaną na scenie. Miękki wykonywany jest z płótna zawieszonego na specjalnej owalnej konstrukcji umocowanej tuż pod nadsceniem. Pierwszy horyzont zastosowano w teatrze miejskim w Halle.

.

HOSANNA [’zbawże proszę’], w judaizmie pierwotnie błaganie o zwycięstwo. Później radosny okrzyk na cześć Boga. Po jakimś czasie wprowadzony do literatury chrześc. i poezji religijnej.

.

HOSPITACJA [od łac. hospitari ’przychodzić w gościnę’], pedag. odwiedzanie zajęć szkolnych w charakterze gości. W zakładach kształcenia nauczycieli hospitują uczniowie, zanim sami zaczną prowadzić zajęcia. Także nauczyciele bywają na zajęciach swoich kolegów, aby poznać ich metody nauczania ulepszać własne.

.

HOSPITES [łac.] – goście.

.

HOSSA [franc. hausse], podniesienie się kursu papierów wartościowych lub cen towarów notowanych na giełdzie. Spekulacja à la hausse, spekulacja obliczona na zwyżkę kursów.

.

HOSTIA [łac., ’ofiara, zwierzę ofiarne’]. W liturgii kat. opłatek z mąki pszennej będący przedmiotem ofiary mszalnej od poł. XII w. W kościele wschodnim zamiast hostii używa się prosfory. Jest to chleb pszenny niekwaszony, w kształcie małych bułeczek.

.

HOTEL, jeden z siedmiu jap. bogów szczęścia.

.

HOTENTOCKA FAŁDA, silnie rozwinięta fałda powieki górnej. Zakrywa ona od strony zewnętrznej połowę krawędzi powieki oraz kont szpary ocznej. Charakterystyczna dla Hotentotów.

.

HOTU, jaskiniowe stanowisko antropologiczne w Iranie, blisko pd. wybrzeża Morza Kaspijskiego. Odkryto tam 1951 r. trzy czaszki człowieka rozumnego – w warstwie z końca trzeciego interglacjału (Riss-Würm) lub z początku czwartego glacjału. Potwierdziłoby to tezę o jego powstaniu na terytorium azjat. co najmniej w ostatnim interglacjale.

.

horus motto Hr


HRABIA [staroniem. gravio ’wódz’], łac. comes, pierwotnie dowódca germ. oddziału. W państwie Franków tytuł urzędnika – zarządcy prowincji (hrabstwo). Hrabia miał, obok adm. kompetencje sądownicze i wojskowe. Raz w roku składał sprawozdanie z zarządu okręgiem. Nie otrzymywał wynagrodzenia, użytkował natomiast dobra królewskie w danym okręgu. Zatrzymywał dla siebie część () opłat i grzywien sądowych należnych koronie. Był mianowany i odwoływany wg uznania króla. Od IX w., w miarę rozkładu państwa Karolingów, funkcja hrabiego stawała się faktycznie dożywotnia, a następnie dziedziczna. Dawna zależność służbowa zastąpiona została zależnością osobistą (lenne stosunki). Urząd hrabiego zanikł, przetrwał jedynie tytuł. W Polsce tytuł hrabiego występował od XVII w. Był nadawany przez cesarza rzym. potem austr., wielu rodom magnackim jako nagroda za zasługi wobec tronu.

.

horus motto Hu


HUBALCZYCY, nazwa, nadawana żołnierzom jednego z pierwszych po kampanii wrześniowej 1939 oddziałów partyzanckich. Formacja sformowana 23 IX 1939 z żołnierzy rozbitych zespołów armii polskiej. Dowódcą zdolności bojowej był mjr Henryk Dobrzański (1896-1940), pseudonim Hubal. W latach międzywojennych znany sportowiec (hipika). Pierwszym jego zamierzeniem (nie zrealizowanym) było przedarcie się do oblężonej Warszawy. Po kapitulacji stolicy (28 IX 1939) przedostał się wraz z żołnierzami na Kielecczyznę, która była następnie głównym terenem działalności hubalczyków. Po zwycięskiej walce z Niemcami we wsi Huciska k. Końskich (30 III 1940) i kilku potyczkach hubalczycy zostali okrążeni w Lasach Samsonowskich. Tu większość z nich poniosła śmierć. Sam zwierzchnik mjr Hubal zginął 30 IV 1940 w lasku k. Anielina. Pozostali przy życiu hubalczycy reaktywowali walkę pod dowództwem Marka Szymańskiego. 25 VI 1940 jednostkę rozwiązano, a jego członkowie przeszli do pracy konspiracyjnej w różnych organizacjach.

HUBERT św. , ur. ok. 656 r., zm. 30 maja 727 r. Biskup Tongern-Maastricht (od ok. 703) i Liège (od 716). Patron myśliwych (dzień św. Huberta obchodzony 3 listopada). Wyobrażany z jeleniem lub psem.

.

HUBKA, materiał palny otrzymywany z huby pospolitej, używany przed upowszechnieniem zapałek. Do niecenia ognia za pomocą krzesiwa. Cienkie płatki huby moczono, gotowano w ługu z popiołu drzewnego. Po wysuszeniu tłuczono. Gdy stawała się miękka, zaprawiano ją saletrą lub prochem. Bez tej zaprawy hubka służyła również do tamowania krwi. 

.

HUCUŁY, rasa małych prymitywnych koni. Hodowana przez Hucułów (górale) w Karpatach Wschodnich. Rasa powstała pod wpływem przede wszystkim surowych warunków bytowania w swoistym środowisku górskim.Mniejszą rolę odegrały domieszki krwi koni wołowskich, tur., węg. i polskich. Hucuły odznaczają się zdrowiem, wytrzymałością, niewybrednością i żywotnością. Wysokość w kłębie 128-140 cm, ciężar 350-450 kg. Użytkowane są gł. pod wierzch i w ciężkich jukach, a także do zrywki i wywożenia drzewa z lasu. Hodowane w celu krzyżowania z końmi chłopskimi.

HUF [niem.], hufiec, w średniow. wojskach oddział zwarty składający się z kilku chorągwi. Stanowił część szyku bojowego. W Polsce podział na hufce zastosowano w bitwie pod Legnicą (1241) i pod Grunwaldem (1410). W XVI w. stosowano „szykowanie starym urządzeniem polskim”. Obejmowało ono czoło, czyli hufiec czelny, hufiec walny oraz na obu skrzydłach hufczyki; „posiłkowy”, „czarni”, „straceńca”. Szyk ten był stosowany w bitwie pod Orszą (1514) i pod Obertynem (1531). Od pierwszej wojny światowej hufcami nazywa się jednostki przysposobienia wojsk., harcerstwa itp. 1181.

.

horus motto karty sugerowane 


• DOMINIAK AH • Polska państwo w Europie Środkowej • Pszczyna miasto w Polsce historia i teraźniejszość • Ulica Generała Jana Henryka Dąbrowskiego w Tychach • Świerczyniec w województwie śląskim • Tychy od dawna do współczesności • Huk grunt • Nony idea • .

.

Horus motto PÓŁKOZIC, Połukoza, Oślagłowa polski herb szlachecki - autor Henryk Jan Dominiak 2019.