HORUS

Grudzień 8, 2015

HASŁO / HORUS.

HORUS / HASŁO — H — 11, O — 20, R — 23, U — 27, S — 24 LITERA ALFABETU POLSKIEGO.

HORUS / Rok założenia Muzeum 22 października 2013

HORUS / Rok założenia Muzeum 22 października 2013

⋅ HORUS — strona prezentuje zgromadzone słownictwo na litery „H — O — R — U — S”.

HORUS, mit. egip. bóstwo opiekuńcze monarchii egip. Z nim utożsamiał się panujący przyjmując jego imię. Początkowo czczono Horusa w głównych ośrodkach państwowych Górnego i Dolnego Egiptu. W czasach hist. — pod różnymi postaciami w wielu nomach w całym kraju. W Edfu utożsamiano go z Re i pod postacią uskrzydlonej tarczy słonecznej czczono jako Re-Harachte. Gdzie indziej uchodził za boga światła, ze słońcem jako prawym i księżycem jako lewym okiem. W micie ozyriańskim był synem Ozyrysa i Izydy. Przedstawiano go jako sokoła lub pod postacią ludzką z głową sokoła, zwieńczoną tarczą słoneczną oraz jako dziecko z palcem w ustach.

HORY, mit. gr. bóstwa ładu w przyrodzie (pory roku) i w społeczeństwie ludzkim. Wg Hezjoda trzy córki Zeusa i Temidy: Eunomia [’praworządność’], Dike [’sprawiedliwość’] i Ejrene [’pokój’]. Początkowo były czczone jako boginie sprzyjające kwitnieniu, wzrostowi i dojrzewaniu, stąd ich pierwsze imiona znane Ateńczykom: Tallo, Aukso i Karpo. Znacznie później stały się uosobieniem godzin dnia. Wyobrażano je w postaci młodych dziewcząt z kwiatami lub gałązkami w rękach. Przedstawienia hor występują w rzym. malowidłach z Pompei i reliefach.

HORYZONT [gr.], teatr. ruchoma zasłona na szynie w kształcie podkowy otaczającej głąb sceny. Horyzont służy do wywoływania wrażenia głębi lub złudzenia nieskończoności oraz naśladowania zmian pogody, pór roku i dnia. Rozróżnia się rozmaite rodzaje horyzontu: pełny, zwany cykloramą, półpełny (półcyklorama), panoramiczny, płaski. Horyzont może być także twardy i miękki. Twardy stanowi kopulastą ścianę wybudowaną na scenie. Miękki wykonywany jest z płótna zawieszonego na specjalnej owalnej konstrukcji umocowanej tuż pod nadsceniem. Pierwszy horyzont zastosowano w teatrze miejskim w Halle.

HOSANNA [’zbawże proszę’], w judaizmie pierwotnie błaganie o zwycięstwo. Później radosny okrzyk na cześć Boga. Po jakimś czasie wprowadzony do literatury chrześc. i poezji religijnej.

HOSPITACJA [od łac. hospitari ’przychodzić w gościnę’], pedag. odwiedzanie zajęć szkolnych w charakterze gości. W zakładach kształcenia nauczycieli hospitują uczniowie, zanim sami zaczną prowadzić zajęcia. Także nauczyciele bywają na zajęciach swoich kolegów, aby poznać ich metody nauczania ulepszać własne.

HOSPITES [łac.] — goście.

HOSSA [franc. hausse], podniesienie się kursu papierów wartościowych lub cen towarów notowanych na giełdzie. Spekulacja à la hausse, spekulacja obliczona na zwyżkę kursów.

HOSTIA [łac., ’ofiara, zwierzę ofiarne’]. W liturgii kat. opłatek z mąki pszennej będący przedmiotem ofiary mszalnej od poł. XII w. W kościele wschodnim zamiast hostii używa się prosfory. Jest to chleb pszenny niekwaszony, w kształcie małych bułeczek.

HOTEL, jeden z siedmiu jap. bogów szczęścia.

HOTENTOCKA FAŁDA, silnie rozwinięta fałda powieki górnej. Zakrywa ona od strony zewnętrznej połowę krawędzi powieki oraz kont szpary ocznej. Charakterystyczna dla Hotentotów.

HOTU, jaskiniowe stanowisko antropologiczne w Iranie, blisko pd. wybrzeża Morza Kaspijskiego. Odkryto tam 1951 r. trzy czaszki człowieka rozumnego — w warstwie z końca trzeciego interglacjału (Riss-Würm) lub z początku czwartego glacjału. Potwierdziłoby to tezę o jego powstaniu na terytorium azjat. co najmniej w ostatnim interglacjale.

HRABIA [staroniem. gravio ’wódz’], łac. comes, pierwotnie dowódca germ. oddziału. W państwie Franków tytuł urzędnika — zarządcy prowincji (hrabstwo). Hrabia miał, obok adm. kompetencje sądownicze i wojskowe. Raz w roku składał sprawozdanie z zarządu okręgiem. Nie otrzymywał wynagrodzenia, użytkował natomiast dobra królewskie w danym okręgu. Zatrzymywał dla siebie część () opłat i grzywien sądowych należnych koronie. Był mianowany i odwoływany wg uznania króla. Od IX w., w miarę rozkładu państwa Karolingów, funkcja hrabiego stawała się faktycznie dożywotnia, a następnie dziedziczna. Dawna zależność służbowa zastąpiona została zależnością osobistą (lenne stosunki). Urząd hrabiego zanikł, przetrwał jedynie tytuł. W Polsce tytuł hrabiego występował od XVII w. Był nadawany przez cesarza rzym. potem austr., wielu rodom magnackim jako nagroda za zasługi wobec tronu.

HUBERT św. , ur. ok. 656 r., zm. 30 maja 727 r. Biskup Tongern-Maastricht (od ok. 703) i Liège (od 716). Patron myśliwych (dzień św. Huberta obchodzony 3 listopada). Wyobrażany z jeleniem lub psem.

HUCUŁY, rasa małych prymitywnych koni. Hodowana przez Hucułów (górale) w Karpatach Wschodnich. Rasa powstała pod wpływem przede wszystkim surowych warunków bytowania w swoistym środowisku górskim.Mniejszą rolę odegrały domieszki krwi koni wołowskich, tur., węg. i polskich. Hucuły odznaczają się zdrowiem, wytrzymałością, niewybrednością i żywotnością. Wysokość w kłębie 128-140 cm, ciężar 350-450 kg. Użytkowane są gł. pod wierzch i w ciężkich jukach, a także do zrywki i wywożenia drzewa z lasu. Hodowane w celu krzyżowania z końmi chłopskimi.

HUF [niem.], hufiec, w średniow. wojskach oddział zwarty składający się z kilku chorągwi. Stanowił część szyku bojowego. W Polsce podział na hufce zastosowano w bitwie pod Legnicą (1241) i pod Grunwaldem (1410). W XVI w. stosowano „szykowanie starym urządzeniem polskim”. Obejmowało ono czoło, czyli hufiec czelny, hufiec walny oraz na obu skrzydłach hufczyki; „posiłkowy”, „czarni”, „straceńca”. Szyk ten był stosowany w bitwie pod Orszą (1514) i pod Obertynem (1531). Od pierwszej wojny światowej hufcami nazywa się jednostki przysposobienia wojsk., harcerstwa itp.

⋅ HORUS / Abecadło H — O — R — U — S.

A — Ą — B — C — Ć — D — E — Ę — F — G — H — I — J — K — L — Ł — M — N — Ń — O — Ó — P — R — S — Ś — T — U — W — Y — Z — Ź — Ż.

⋅ HORUS / Strony polecane.

⋅ HORUS / Czytaj.

Comments are closed.