IDEA

Grudzień 11, 2015

HASŁO / IDEA.

IDEA / HASŁO — I — 12, D — 6, E — 7, A — 1 LITERA ALFABETU POLSKIEGO.

IDEA / Rok założenia Muzeum 22 października 2013

IDEA / Rok założenia Muzeum 22 października 2013

IDEA D1 MAL POZA Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak / DOMINIAK AH strona 7

IDEA D1 MAL POZA Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak

⋅ IDEA — strona prezentuje zgromadzone słownictwo na litery „I — D — E — A”, zebrany przez Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak Tychy, ulica Żwakowska 8/66, województwo śląskie, Polska, Europa.

IDEA / Odwiedziny.

IDEA / Malarstwo, Rysunek, Grafika.

IDEA / Rzeźba i Ceramika.

IDEA / Falerystyka, Weksylologia, Heraldyka, Symbolika i Emblematyka.

IDEA / Broń Biała.

IDEA / Leksykon.

IDEA / BAHA.

IDEA DAMA.

IDEA / Z GUSTAWEM / 2013

IDEA / CUDO.

IDEA [gr. idéa ’kształt, postać’ od gr. ideín ’widzieć’]. 1) potocznie Myśl, wyobrażenie, pojęcie, koncepcja, pomysł. Zasadnicza myśl przewodnia twórczości naukowej, artystycznej lub działalności praktycznej. Równoznacznik terminu ideał. 2) filoz. Termin przybierający różne znaczenia w dziejach filozofii, a pod jej wpływem w innych dziedzinach wiedzy i w mowie potocznej. W pierwotnej greczyźnie oznaczał on „rzecz oglądaną”, „formę”, „rodzaj”, „istotę rzeczy” i w tym znaczeniu przeniknął do presokratycznej filozofii greckiej. Nowe znaczenie idei nadał Platon. Wychodząc z założeń skrajnego racjonalizmu i dokonując hipostazy nazw ogólnych i abstrakcyjnych, mianem idei określał domniemane przedmiotowe odpowiedniki (treści) tych nazw. Miały one, wg niego, stanowić byty samoistne. Poznawalne wyłącznie za pomocą rozumu. Istniejące poza umysłem i poza rzeczami. Będące wiecznymi, niezmiennymi i doskonałymi wzorami rzeczy. Traktując świat rzeczy jako niedoskonałe „odbicie” świata idei. Platon tylko temu ostatniemu przypisywał byt prawdziwy. Platońska teoria idei-wzorców (zwana także ideami platońskimi) wywarła znaczny wpływ na dalsze losy tego pojęcia. Stało się ono jednym z podstawowych pojęć tradycyjnej filozofii idealistycznej.

· IDEAŁ [od łac. idealis ’idealny’ < gr. idéa], termin wprowadzony w końcu XVII w. na oznaczenie ucieleśnienia idei, koncepcji konkretnego przedmiotu lub konstrukcji pojęciowej stanu rzeczy, w którym dana idea (lub idee) adekwatnie się wyraża (np. koncepcja nauki jako realizacji idei prawdziwego poznania). Później używany w kilku odmiennych, jakkolwiek pokrewnych i powiązanych z sobą znaczeniach: 1) najwyższy cel postępowania jednostki lub zbiorowości w jakiejś dziedzinie, któremu podporządkowanie jest całe postępowanie w tej dziedzinie. 2) stan rzeczy uznany za doskonały w danym zakresie lub wzór doskonały jakiejś klasy przedmiotów (zjawisk), który uznaje się za normę, wzorzec albo probierz przy ocenie innych elementów danej klasy. 3) koncepcja niezmiernie trudna lub niemożliwa do realizacji w rzeczywistości, przeciwstawiana rzeczywistości jako to, co pożądane, ale nieosiągalne praktycznie.

IDEM PER IDEM [łac. ’to samo przez to samo’] — błędne koło.

· IDIOBLASTY [gr.], bot. ogólna nazwa komórek występujących pojedynczo między komórkami innego typu. Idioblastami są np. komórki zawierające kryształy, są nimi również sklereidy w tkance miękiszowej.

IDOMENEUS, Idomenéus, wg Iliady król Krety. Wnuk Minosa i Pasyfae. Jeden z najdzielniejszych wodzów gr. pod Troją. Wg późniejszego mitu, w drodze powrotnej do kraju, podczas burzy ślubował złożyć Posejdonowi w ofierze to, co pierwsze spotka po wylądowaniu w ojczyźnie. Powitał go syn. Idomeneus wypełnił zobowiązanie. Lecz czyn ten ściągnął zarazę na lud, który wypędził go z kraju.

IDYLLA [łac. < gr.] — sielanka.

IFIGENIA, Iphigéneia, mit. gr. wg wersji spotykanej u poetów cyklicznych i tragików gr., córka — Agamemnona i Klitemnestry. Siostra Elektry i Orestesa. Pod pretekstem ślubu z Achillesem wezwana do Aulidy (Beocja) i tam złożona przez ojca Artemidzie w ofierze w zamian za pomyślne wiatry dla okrętów wiozących Greków pod Troję. Bogini miała wówczas podsunąć kapłanowi łanię, samą zaś Ifigenię przenieść, osłoniętą obłokiem, do swojej świątyni na Taurydzie (Krym). Tam Ifigenia, jako kapłanka, składała jej ofiary z przybyłych cudzoziemców. Wśród nich rozpoznała pewnego dnia Orestesa. Zabrawszy posąg bogini, zbiegła z bratem do przybytku Artemidy w Brauron (Attyka). Pierwotnie Ifigenia była prawdopodobnie bóstwem utożsamionym na podstawie jakichś wspólnych cech z Artemidą. Świadczy o tym fakt (podany przez Pauzaniasza), że w Hermione (Argos) Artemida miała epitet Ifigenii. Natomiast w Brauron Ifigenia odbierała cześć w świątyni Artemidy. Mit znalazł odbicie w rzeźbie antycznej i malarstwie pompejańskim.

· IGELIT, handl. nazwa uplastycznionego polichlorku winylu. Stosowany do wyrobu folii, odzieży, obuwia, wężów, izolacji kabli itp. Nazwa wprowadzona przez niem. zakłady I.G. Farben.

· IGEPAL, handl. nazwa substancji powierzchniowo czynnych produkcji niem. Są to etery alkilofenolopoliglikolowe. Szeroko stosowane jako syntetyczne środki piorące oraz środki pomocnicze w przemyśle włókienniczym (wywierają korzystny wpływ na równość wybarwień) W handlu występuje — zależnie od składu chem. i własności — z oznaczeniami literowymi: igepal C, igepal W, igepal L, igepal F.

IGLICA, arch. zwieńczenie wieży w kształcie wysmukłego ostrosłupa lub stożka. Iglice kamienne i ceglane (czasem ażurowe) były charakterystycznym elementem architektury gotyckiej. W baroku iglice z blachy miedzianej stanowiły często zwieńczenia hełmów. Iglice były także często stosowanym elementem w architekturze rosyjskiej.

IHS, gr. skrót imienia IHSOUS (Jesus), w którym H, czyli ë (eta), odczytywano w średniowieczu błędnie jako h, stąd w pierwszych wiekach chrześcijaństwa interpretacja tego skrótu: Iesus Hominum Salvator [’Jezus Zbawiciel ludzi’] lub In hoc signo (vinces) [’w tym znaku (zwyciężysz)’]. Ten właśnie napis wraz z krzyżem miał ujrzeć na niebie ces. Konstantyn Wielki. W XVII w. jezuici przyjęli IHS za swoje godło (Iesu humillima Societas lub Iesum habemus Socium).

IKAR, Íkaros, mit. gr. syn — Dedala, z którym na skrzydłach uciekł z Krety. Wbrew zaleceniom ojca za bardzo zbliżył się do słońca. Wskutek czego wosk skrzydeł stopniał i Ikar runął w pobliżu wyspy Samos w morze. W tej części woda otrzymała nazwę Morza Ikaryjskiego. Wyspę, na którą woda wyrzuciła ciało, nazwano Ikarią. Mit znalazł odbicie w nowoż. dramacie, poezji, powieści i balecie.

IKEBANA [jap.] — bukieciarstwo.

IKONA [ros. < gr.], w sztuce bizant. i wsch.chrześc. obraz sakralny. Wyobraża osoby święte (Chrystusa, Matkę Boską, ewangelistów, apostołów, ojców kościoła, archaniołów itp.). Również sceny biblijne i liturgiczno-symboliczne. Ikony były malowane głównie na drewnie lub płótnie. Techniką temperową albo enkaustyczną. Czasem też wykonywano je w mozaice, drewnie (jako płaskie reliefy), w marmurze, steatycie i w emalii. Wykonane jako malowidła na desce, ujęte były w wystające obramienia, na których malowano sceny z żywota danego świętego. Najstarsze ikony zdobione były nieraz drogocennymi kamieniami. W okresach późniejszych, zwłaszcza od XVI w. stosowano ozdobne okucia z blachy złotej lub srebrnej. Pokrywała ona cały obraz z wyjątkiem twarzy i rąk. Geneza ikon wiąże się z tradycjami malarstwa późnoantycznego, szczególnie z malarstwem portretowym. Najstarsze z pośród zachowanych ikon wykazują związki z fajumskimi portretami, których żywy iluzjonizm ustąpił miejsca w ikonie ujęciu statycznemu, z uwypukleniem walorów duchowych przedstawianej osoby. Idea ikony wiąże się ściśle z określoną koncepcją rel. Jako obraz święty jest on środkiem, który poprzez kontemplację modlitewną umożliwia połączenie człowieka z bóstwem. W dalszej konsekwencji sama stanowi pewną konkretyzację boskości, której należy się boska cześć. Koncepcja ta miała daleko sięgające następstwa. Z jednej strony sugerowała odejście od iluzjonizmu i zarazem wyraźne zbliżenie się do abstrakcjonizmu, a z drugiej — prowadziła do kultu ikony graniczącego z bałwochwalstwem. Stało się to przyczyną walk obrazoburczych w VIII i IX w. Walki zakończono w 843 r. przywróceniem kultu ikon z tym, że ich kult przeznaczony był nie dla samych obrazów, lecz dla przedstawionych na nich postaci. Zachowała się przy tym zasada wierności obrazu, uświęconej tradycyjnymi pierwowzorami, które tym samym stały się kanonicznymi. Stąd też zrozumiałe jest rozpowszechnienie w kręgu kultury bizant. podręczników malarskich zawierających dokładne przepisy ikonograficzne i techn.

IKSJON, Ixíom, mit. gr. król tesalskich Lapitów. Zeus z litości oczyścił go ze zbrodni, której dokonał na swym teściu. Lecz kiedy Iksjon targnął się na cześć Hery, kazał go przywiązać do wiecznie obracającego się koła i strącić do Tartaru. Mit znalazł odbicie w nowoż. literaturze i muzyce (opery, balet). Iksjon przedstawiany był na malowidłach rzym. i w Pompei.

• INDONEZJA stanowi rozległy archipelag 13677 wysp, tworzących most pomiędzy Azją a Australią, który rozciąga się od Sumatry na zachodzie do Irian Jaya na wschodzie. Dwie największe wyspy archipelagu w części należą również do innych państw: północna część Borneo – do Malezji, podczas gdy wschodnia połowa Nowej Gwinei stanowi główną część Papui-Nowej Gwinei. Indonezja posiada bardzo bogate złoża mineralne, ale ze względu na wysoką licz ludności i szybkie tempo jej wzrostu pozostaje stosunkowo biednym krajem.

⋅ IDEA / Abecadło I — D — E — A.

A — Ą — B — C — Ć — D — E — Ę — F — G — H — I — J — K — L — Ł — M — N — Ń — O — Ó — P — R — S — Ś — T — U — W — Y — Z — Ź — Ż.

⋅ IDEA / Strony polecane.

⋅ IDEA / Czytaj.

MASS-TRANS

Comments are closed.