B135

Lipiec 27, 2016

B135 / RYS135 KOŁYSANKA O KONIU NA BIEGUNACH / 2016 / 2135.

B135 / RYS135 KOŁYSANKA O KONIU NA BIEGUNACH / 2016 / 2135:

B135 DOMINIAK AH™.

.

B135 / KOŁYSANKA O KONIU NA BIEGUNACH - 2016 / DOMINIAK AH™

B135 / KOŁYSANKA O KONIU NA BIEGUNACH – 2016 / DOMINIAK AH™

.

B135 / RYS135 KOŁYSANKA O KONIU NA BIEGUNACH / 2016 / 2135 / LOGO MUZEUM DOMINIAK AH™

B135 / RYS135 KOŁYSANKA O KONIU NA BIEGUNACH / 2016 / 2135 / LOGO MUZEUM DOMINIAK AH™

.

B135 / Rysunek / Informacja.

Sygnatura: RYS135.

Tytuł: KOŁYSANKA O KONIU NA BIEGUNACH.

Autor: Agnieszka Seidel-Kożuch.

Dziedzina sztuki: rysunek.

Kategoria: largest collection of miniature drawings.

Technika dzieła: tusz, papier.

Czas powstania: 2016.

Wymiary dzieła: 2,19 cm x 2,19 cm / 15,81 cm².

Miejsce pracowni: Tychy, Poland, Europe.

Pochodzenie artysty: Tychy, Poland.

Dwuliterowy kod państwa (pochodzenie artysty): alfa-2 PL.

1 właściciel (2016-2016): Agnieszka Seidel-Kożuch.

2 właściciel (2016 – nadal): Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak Tychy, ulica Żwakowska 8/66.

Miejsce prezentacji w Muzeum: Pyramid empire of the miniatures.

.

B135 / Biografia – Agnieszka Seidel-Kożuch:

Agnieszka Seidel-Kożuch – urodzona 21 listopada 1990 roku w Tychach, polski projektant graficzny, ilustrator, animator. Absolwentka studiów I stopnia zakończonych w 2013 roku na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, dyplom wykonany w pracowni Animacji i Interakcji, profesora nadzwyczajnego doktora habilitowanego sztuki Bogdana Króla. Studia II stopnia magisterskie zakończone w 2015 roku, z wyróżnieniem w Śląskiej Wyższej Szkole Informatycznej w Chorzowie ze specjalizacją projektowanie graficzne pod opieką doktora Witolda Skrzypka.

.

B135 / Twórczość – Agnieszka Seidel-Kożuch:

Agnieszka Seidel-Kożuch zajmuje się ilustracją, plakatem, a także krótkimi formami art video. Doświadczenie zawodowe zdobyte w różnych agencjach reklamowych, czasopismach i przy współpracy ze znanymi markami. Aktualnie związana z Miejskim Centrum Kultury w Tychach jako projektant graficzny. W wolnej chwili zajmuje się organizacją imprez małych i tych większych, komercyjnych jak i charytatywnych.

.

B135 / Wystawy – Agnieszka Seidel-Kożuch:

Agnieszka Seidel-Kożuch swoje prace wystawiała na wystawach zbiorowych między innymi:

• 2010 r. – Galeria Miejska M(pi)K w Gliwicach.

• 2012 r. – Teatr Mały w Tychach.

• 2014 r. – Wystawa KATAKUMBY w Chorzowie.

B135 / Prace w Muzeach – Agnieszka Seidel-Kożuch:

.

Agnieszka Seidel-Kożuch swoje prace przekazała jako stałą ekspozycję między innymi do Muzeum:

• 27 sierpnia 2015 r. – Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak w Tychach – (2 miniaturowe rysunki na papierze – „Ważka – orientalne sny”, Ćma – senne marzenia). W roku 2016 (3 miniaturowe rysunki na papierze – ).

.

B135 / Kategoria – Agnieszka Seidel-Kożuch:

• Ludzie związani z Tychami.

• Dzieło sztuki.

• Malarstwo.

• Miniatura (malarstwo).

• Rysunek.

• Grafika.

• Eksponat.

• Sztuki plastyczne.

• Sztuka polska, Polish art.

• Sztuka śląska.

• Artysta polski.

• Polski plakacista.

.

B135 / Dodatkowe INFO:

.

KOŃ DOMOWY.

Ssak nieparzystokopytny z rodziny koniowatych, użytkowany głównie jako zwierzę pociągowe i wierzchowe. O pochodzeniu konia domowego od dzikich koni istnieje wiele hipotez. Według najczęściej przyjmowanych poglądów, koń domowy wywodzi się głównie od konia Przewalskiego i tarpana.

Udomowienie koni nastąpiło prawdopodobnie w początki III tysiąclecia p.n.e. niezależnie od siebie w środkowych strefach Europy i w Azji. Najdawniejsze ślady (około 2500 lat p.n.e.) użytkowania koni odnajdywane są w postaci rysunków, szczątków rzędów i uprzęży, jak też w hetyckich tekstach klinowych.

Koń łatwo przystosowuje się do różnych stref klimatycznych i warunków bytowania. Odznacza się szeroką skalą użytkowości: pod wierzch, w zaprzęgu – do różnorodnych prac rolniczych i transportu. Konie użytkowane są ponadto jako zwierzęta juczne, rzeźne (mięso, skóra, włosie), przy produkcji szczepionek itp. Z mleka klaczy wyrabiany jest kumys.

O tak rozległej skali przydatności użytkowej koni decydują: budowa pozwalająca na dogodne siodłanie i oprzęganie. Szeroka skala chodów koni, łatwość i skuteczność kucia. Sprawna i szybka wymiana materii, pozwalająca na długotrwałą pracę w rozmaitym tempie i szybką regenerację sił. Wreszcie dużą rolę w użytkowaniu koni odgrywa ich bierność w poddawaniu się woli człowieka.

Hodowla koni najwcześniej rozwinęła się w krajach środkowej Azji na terenach Turkiestanu i Iranu. Następnie objęła obszary Azji Mniejszej, Macedonii, Grecji (Tesalia) i Rzym. Dopiero od IV stulecia n.e. także i Arabii , w której osiągnęła ona, począwszy od VIII w. szczególnie wysoki stopień rozwoju. W czasie panowania arabskiego na Płw. Iberyjskim, jak też podczas wojen krzyżowych w XI–XIII w., cenne odmiany koni wschodnich, z arabskimi i berberyjskimi na czele przedostały się do Hiszpanii, Francji, Anglii i in. krajów, oddziałując silnie na pogłowie miejscowe.

Stopniowo, pod wpływem lokalnych warunków przyrodniczych, jak i potrzeb gospodarczych, wojskowych i sportowych, nastąpiło w poszczególnych krajach duże wyspecjalizowanie ras i typów koni. Podzielić je można w zależności od nasilenia i długotrwałości oddziaływania dwóch czynników – środowiska przyrodniczego i zabiegów hodowlanych człowieka – na 3 główne grupy. Koni prymitywnych (np. koni mongolskich, kirgiskich, jakuckich, islandzkich). Półkulturaknych (zwykle uszlachetnione konie). Kulturalnych (konie pełnej krwi angielskiej, araby, kłusaki, z koni zimnokrwistych – perszerony, ardeny, belgi, szajry, klajdesdale itp. oraz konie tzw. półkrwi , jak trakeny, hanowery, oldenburgi, francuskie angloaraby, huntery, döle).

Ze względu na różnice ustroju konie dzieli się na dwie wielkie grupy: gorącokrwiste (ciepłokrwiste) i zimnokrwiste. Nazwy te są czysto umowne i nie wynikają z różnic temperatury krwi (temperatura jednakowa około 37,4–38°), lecz z charakteru budowy, temperamentu i przydatności użytkowej. Konie gorącokrwiste odznaczają się lekką budową, jędrnym umięśnieniem, suchą konstytucją, pobudliwym temperamentem, szybką przemianą materii i w związku z tym zdolne są do szybkiego ruchu, a więc nadają się do użytku pod wierzch. Typowymi ich przedstawicielami są konie: arabskie, pełnej krwi angielskie i kłusaki.

.

B135 /  Warto wiedzieć:

.

W Europie.

W okresie renesansu i baroku najbardziej ceniono perły o nieregularnych kształtach. Ozdabiano nimi korony królewskie, insygnia władzy, święte obrazy, kielichy, pateny, monstrancje, krzyże, puszki na komunikanty, oprawy modlitewników i psałterzy. W Polsce szczególną popularnością cieszyły się za czasów króla Zygmunta Augusta. Strój koronacyjny Barbary Radziwiłłówny ozdobiony był nieliczną ilością pereł naturalnych sprowadzanych specjalnie w tym celu, co upamiętnił na obrazach Jan Matejko.

.

W Chinach.

Wierzono, ze małże są zapładniane przez piorun, i że perły rosną przy blasku księżyca. Od najdawniejszych czasów perły zaliczane były do najcenniejszych klejnotów, a składało się na to ich wytworne piękno i kształt, egzotyczne pochodzenie i rzadkość występowania.

.

Korale.

Wyłowione korale są matowe, połysk i barwę uzyskują dopiero po wypolerowaniu. Najcenniejsze są czerwone, rubinowe, zwane koralami czerwonymi lub szlachetnymi (Corallium rubrum, Corallium nobile) i ciemnoczerwone o barwie granatów (Corbonetta). Parametry fizyczne pozwalające na ich zdiagnozowanie to głównie niska twardość 3,5 – 4 w skali Mohsa, gęstość ok. 2,65 g/cm³, a przede wszystkim charakterystyczna reakcja z kwasem solnym. Korale czarne posiadają wyższą twardość od czerwonych (3 – 4 w skali Mohsa) i mniejszy ciężar właściwy.

.

Gajusz Juliusz Cezar.

Gajusz Juliusz Cezar (100-44 r. p.n.e.) był żołnierzem i politykiem, którego dyktatura miała zakończyć Republikę Rzymską. Po służbie jako sędzia w Hiszpanii Dalszej zawiązał przymierze z dwoma innymi możnymi tego okresu, Gnejuszem Pompejuszem i Markiem Krassusem. Razem utworzyli I triumwirat uprawomocniony ślubem Julii, córki Cezara, z Gnejuszem Pompejuszem. We trzej podzielili imperium rzymskie: Krassus dostał we władanie prowincje wschodnie, Pompejusz pozostał w Rzymie, a Cezar objął dowództwo wojskowe w Galii Przedalpejskiej i namiestnictwo w Galii Narbońskiej. W tym czasie rozpoczęła się wojna przeciwko Galom. Trwała osiem lat i zakończyła się rzymskim podbojem terytoriów galijskich. Stąd Cezar wyruszył z powrotem do stolicy imperium ze swoimi zwycięskimi legionami i ustanowił się wyłącznym dyktatorem.

.

Karat.

Jednostka masy kamieni szlachetnych i ozdobnych oraz kamieni organicznych (ct) równa 200 mg (0,2 g). Nazwa pochodzi od drzewa zwanego chlebem świętojańskim – szarańczyna strąkowego (Ceratonia siliqua), którego nasiona o bardzo wyrównanej masie (keration czyli rożek) służyły już w starożytności jako swoiste odważniki.

.

ASTERYZM.

Asteryzm – (też gwiaździstość) efekt optyczny zaliczany do zewnętrznych zjawisk mieniących, wyglądem przypominający jasną gwiazdę niekiedy 4-, 6- lub nawet 12-ramienną. Zjawisko to jest wynikiem odbicia i rozproszenia światła białego na występujących w kamieniach szlachetnych i dekoracyjnych inkluzjach o pokroju wydłużonym (włóknistym, pręcikowym, igiełkowym), np kryształach rutylu, które mają różną orientację przestrzenną (przecinają się pod różnymi kątami).

.

Sklerometr.

Sklerometr (lub też mikrotwardościomierz) – przyrząd do oznaczania.

.

KOŚĆ SŁONIOWA.

Kość słoniowa to substancja zębowa, posiadająca w przekroju poprzecznym charakterystyczny układ słojów, które przecinając się, tworzą delikatne, romboedryczne kształty (niczym obrazy piłki golfowej). Pozwala to na jej identyfikację, tym bardziej że termin ten nie jest jednoznaczny. Pierwotnie kością słoniową nazywano wyłącznie siekacze słoni, obecnie odnosi się to także do zębów hipopotama, kaszalota, kłów morsów, narwali i dzikiej świni, jak również wymarłych już mamutów czy mastodontów.

.

B135 / Strony polecane:

ZIELONE TYCHY KULTURA

Malarstwo, Rysunek, Grafika.

Rzeźba, Ceramika.

Falerystyka, Weksylologia, Heraldyka, Symbolika i Emblematyka.

Broń Biała.

Kompendium.

BAHA.

CHIL.

CUDO.

DAMA.

Comments are closed.