RZE7 – AKT ŻONY 1983 Henryk Jan Dominiak
Autor:
w
Komentarze
4 odpowiedzi na “RZE7 – AKT ŻONY 1983 Henryk Jan Dominiak”
-
KAMEA z kości naturalnej umieszczona w srebrze.
GEMMA [łac.], szlachetny ewentualnie półszlachetny kamień upiększany miniaturowym reliefem o wieloaspektowym przesłaniu. Skończony wklęsło zwie się intaglia, absolutny wypukło kamei.
-
GLIPTYKA [gr.], pedanteria rzeźbienia, rytowania i rżnięcia szlachetnych i półszlachetnych kamieni (gemma, cylindryczne pieczęcie). Gliptyka dobrze notowana była już w III tysiącleciu p.n.e. w Mezopotamii. Dobry styl artystyczny osiągnęła w II tysiącleciu p.n.e. w kręgu kultury egejskiej (Kreta, Mykeny), zaś niezwykła jej dynamizacja nastąpiła w VI w. p.n.e. w Grecji, w wyniku której zajmowały miejsce ośrodki w Etrurii i Persji. Maksimum rozwoju uzyskała gliptyka antyczna w okresie hellenistycznym i rzymskim. W Rzymie w trakcie cesarstwa wyrabiano również podróbki dzieł gliptycznych z pasty szklanej. We wczesnym średniowieczu (zwłaszcza w okresie karolińskim) stosowane były głównie gemmy antyczne, oprawiane często w pierścienie biskupów lub ozdabiające przedmioty kultu. W czasach nowożytnych rozgłos gliptyk nastąpił w okresie renesansu. Głównymi jej ośrodkami były wtedy Florencja, Rzym i Mediolan. Po raz kolejny ożywienie gliptyk miało miejsce podczas klasycyzmu (XVIII i XIX w.), w związku z zaciekawieniem sztuką antyczną. Okazałe zbiory gliptyk figurują w Bibliothèque Nationale w Paryżu, w Ermitażu w Leningradzie i w Galleria degli Uffizi we Florencji.
-
RELIEF [franc. wł.], aranżacja rzeźbiarska ziszczona na płycie, zespolona z tłem. Wyodrębnia się relief wklęsły (istota cofnięta w stosunku do tła, które stanowi płaszczyznę czołową) i relief wypukły (rzeźba występuje w niejednakowym stopniu ponad zakres tła). Relief o nikłej wypukłości nazywa się reliefem płaskim (bas-relief) lub płaskorzeźbą (wyraz używany w kolokwialnym ujęciu jako synonim reliefu), za to relief półplastyczny (haut-relief) charakteryzuje się od czasu do czasu jako wypukłorzeźbę. Relief daje możliwość stosowania schematów perspektywicznych, wieloplanowej kompozycji, wmontowania elementów krajobrazowych lub architektonicznych w tle, z tej przyczyny rezerwuje pośrednie miejsce między malarstwem a rzeźbą. Bywa też niejednokrotnie polichromowany. Relief wykorzystywany jest głównie w dekoracji architektonicznej oraz w rzemiośle artystycznym. Płaskoryt upiększający naczynia nazywa się często anaglifem. Technika reliefu szablonowa od czasów prehistorycznych, rozwinęła się zwłaszcza w starożytności (Egipt, Mezopotamia, Grecja, Rzym) i średniowieczu, jak również w okresie nowożytnym i w sztuce XX w.
-
ANAGLIF [gr. aná- 'nad-’ glýphõ 'ryję, rzeźbię’], szt. plast.: I.) płaskorzeźba ryta, kuta ewentualnie odlewana. Określenie stosowane szczególnie w realizacji upiększenia naczyń (dzbany, puchary, czary, wazony, kufle, kubki). 2) słowo nazywające symulację świateł i cieni dającą świadomość reliefu.
Dodaj komentarz