BROŃ BIAŁA

Czerwiec 9, 2019

BROŃ BIAŁA

Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak w Tychach ulica Żwakowska 8/66

BROŃ BIAŁA

DZIAŁ BRONI BIAŁEJ CEDUŁA BIAŁEJ BRONI

BROŃ BIAŁA, całokształt zasobów materialnych, jakie mają zastosowanie do toczenia walki (ataku lub obrony). Modyfikacja boni współzależna jest od globalnego uintensywnienia aktywności.

Od prehistorii do ostatniej chwili średniowiecza centralną rolę odgrywała broń biała, wykorzystywana do kontaktów bojowych wręcz. Uobecniała ona: broń obuchową (np. maczuga, topór), broń drzewcową (np. oszczep, włócznia, pika) jak też broń sieczną (np. miecz, szabla). Synchronicznie umasawiała się broń miotająca ręczna (np. proca, łuk) oraz ciężka (machiny miotające).

broń biała herb Województwa Śląskiegobroń biała herb Tychybroń biała logo Muzeum DOMINIAK

broń biała w muzeum:


BRO1 – KORDZIK WOJSK LOTNICZYCH W POLSCE nr 2628 1972 wymiar łącznie z pochwą 37 cm.

broń biała – historia broni:


Wraz z rozwojem broni białej synchronicznie umasawiała się broń miotająca ręczna (np. proca, łuk) oraz ciężka (machiny miotające). Pośród paleolitu pierwotnie jako środki bojowe pojawiły się:

1) kamień w charakterze pocisku rzucanego (miotanego) wprost ręką lub za pomocą archaicznej procy poza tym jako pięściak krzemienny trzymany w ręce.

2) kawały drewna alokowane do rzucania (oszczep i bumerang) ewentualnie uderzania (maczuga).

Na ostatek tego okresu uzyskał ważność łuk ze strzałami o grotach z kamienia lub kości. W trakcie neolitu wyłoniła się maczuga drewniano-kamienna a ponadto topór i sztylet kamienny. Historyczną przemianę intensyfikacji broni przyniosły epoki brązu i żelaza. W konsekwencji bowiem wykorzystania metali następowało racjonalizowanie technologii i wprowadzanie nowych jej rodzajów. Z brązu nie licząc toporów i sztyletów sporządzano także miecze, groty do strzał i oszczepów oraz zalążkowe uzbrojenie ochronne: hełmy, tarcze i nagolennice. W tamtych czasach co więcej zostały wcielone w życie wozy (rydwany) bojowe (Egipt i Asyria). Wytwarzanie żelaza dawało możliwość nadania arsenałowi większej wytrzymałości przy zmniejszonym ciężarze. W IV w. p.n.e., w wojnach starożytnej Grecji, następnie Rzymu, wystąpiły ciężkie machiny miotające (np, katapulta, później balista, onager), funkcjonujące na zasadzie wyzyskania sprężystości materiału, oraz tarany i wieże oblężnicze.

Dziedzictwo grecko-rzymskiego uzbrojenia uchowało się przez dłuższy czas. W młodzieńczym średniowieczu (w państwie bizantyjskim) w sąsiedztwie znanych już rodzajów broni zaistniały dwa nowe:

a). machiny miotające pociski dzięki zastosowaniu dźwigni i siły odśrodkowej (frondibola, trebusz).

b). dodatkowo tzw. ogień grecki.
.

.

Comments are closed.