HERB

Marzec 11, 2016

HERB MIASTA TYCHY / ZGODA PREZYDENTA NA UŻYWANIE SYMBOLU TYCHÓW PRZEZ MMSPHJD.

HERB MIASTA TYCHY:

HERB / Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak w Tychach od dnia 28 marca 2014 roku posiada prawo używania herbu Miasta Tychy. Zgoda obejmuje umieszczanie powyższego znaku (symbolu Tychów) na: plakatach, ulotkach, folderach, wizytówkach i w katalogach promujących Muzeum zgodnie z zasadami dotyczącymi jego wykorzystania. Zgodę wydał PREZYDENT MIASTA TYCHY Pan Andrzej Dziuba.

.

HERB MIASTA TYCHY / SYMBOL MIEJSKI

HERB MIASTA TYCHY / SYMBOL MIEJSKI

.

Zgoda na używanie herbu Miasta Tychy przez MMSPHJD

Zgoda na używanie herbu Miasta Tychy przez MMSPHJD

.

obrazek DOMINIAK AH™ Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak

HERB / MARKA / LOGO / ZNAK TOWAROWY MUZEUM logo DOMINIAK AH™

.

HERB Kategoria:

Symbol miasta.

Symbol gminy.

Duma mieszkańców.

Heraldyka miejska.

Honor.

Herby miast województwa śląskiego.

.

HERB Warto wiedzieć:

.

AWDANIEC, Abdank, Abdaniec.

Habdank [może od łac. Audentius lub pn.germ. Audun], szlachecki herb pol. Najdawniejsza jego pieczęć (z 1228) ma jeszcze godło odwrócone (M), dopiero pieczęć z 1343 ma formę później przyjętą (W). Pierwotnie (w XIII w.) Awdaniec był herbem rodu rycerstwo – Awdańców, potem było ponad 100 rodzin tego herbu, w tym: Ankwicze, Buczaccy, Jazłowieccy, Skarbkowie, Warszyccy, na Litwie Gasztołdowie.

.

AWDAŃCY.

Potężny ród rycerski, występujący w Wielkopolsce na przełomie XI i XII wieku. Wg niektórych źródeł wywodził się on od rycerza Auduna, pochodzenia prawdopodobnie normańskiego lub lotaryńskiego. Jeden z przedstawicieli tego rodu, MICHAŁ, był jakoby fundatorem klasztoru benedyktynów w Lubiniu. Synami jego byli SKARBIMIR, wojewoda Bolesława Krzywoustego i MICHAŁ, kanclerz dworu, a następnie biskup poznański. Ówczesne siedziby Awdańców mieściły się w okolicach Krzywinia i Kościana. Ród Awdańców podupadł w XIV w. i późniejsze jego losy są mało znane.

.

BOGORIA.

Herb szlachecki pol. występował gł. na terenie Małopolski. Najdawniejszy znany wizerunek z 1322, ale początki rycerskiego rodu Bogoriów sięgają końca XII w. Było ponad dwieście rodzin tego herbu, m.in. Górscy, Mokronoscy, Skotniccy, Tarnowscy, na Litwie Wołłowicze.

.

BOGORIOWIE.

Możny ród rycerski, osiadły czołowo w Małopolsce. Dzieje jego sięgają końca XII w. i łączą się z osobą MIKOŁAJA, fundatora klasztoru cystersów w Koprzywnicy (1185). Największą doniosłości osiągnął w XIV w. i należał w tym okresie do najznakomitszych rodów rycerskich w Małopolsce. Najwybitniejszą postacią był MIKOŁAJ z BOGORII (2 poł. XIV w.), kasztelan zawichojski.

.

CIOŁEK.

Atrybut szlachecki pol., będący przy głosie doniośle w Małopolsce i na Mazowszu, spotykany w źródłach od pocz. XV w. Najmożniejszymi niezależnie od ponad 30 rodzin dziedzictwa Ciołek byli Drzewiccy, Maciejowscy oraz w XVIII w. Poniatowscy.

.

DĘBNO.

Herb szlachecki pol.; długowiekowa pieczęć z 1406. Ród rycerski Dębów, znany w poł. XIII w. pochodził z ziemi sandomierskiej. W środku niewielu stosunkowo rodzin tego znak rozpoznawczo-bojowego największą rolę odgrywali: Krzyżanowscy, Oleśniccy, Potworowscy, Sienieńscy.

.

DOŁĘGA.

Ojczysty herb szlachecki. Niegdysiejsze pieczęcie pochodzą z poł. XV w. Ród rycerski Dołęga był osiedlony gł. na Mazowszu i we wsch. Wielkopolsce. Pomiędzy ponad stu rodzinami tego znaku własnościowego największą rolę odgrywali Cieszkowscy, Lasoccy, Mostowscy, Mycielscy, Narzymscy, Szreńscy.

.

JANINA.

Nieimportowany herb szlachecki koligacji osiadłych w głównej mierze na terenie Małopolski (zwłaszcza w woj. lubelskim). Przeniesiony podczas unii w Horodle 1413 na Litwę. Najstarszy wizerunek pieczętny z 1379. W łonie przeszło 60 rodzin pieczętujących się Janiną kulminacyjną rolę odgrywali: Bidzińscy, Pełkowie, Podlodowscy, Pszonkowie, Sobiescy, Suchodolscy.

.

JASTRZĘBIEC, Boleścic, Łazęka.

Jeden z prahistorycznych i najbardziej rozpowszechnionych polskich herbów szlacheckich, spotykanych w całym kraju, ale gł. w Małopolsce i na Mazowszu. Najstarszy znak pieczętny z 1319. W herbarzu K. Niesieckiego znajduje się 349 rodzin pieczętujących się Jastrzębcem, było ich jednak znacznie więcej. Do szczytowej ważności dosłużyli się: Baranowscy, Dzierzgowscy, Konopniccy, Lutomirscy, Matczyńscy, Modrzewscy, Myszkowscy, Osiescy, Rytwiańscy, Święciccy, Wydźgowie, Zborowscy, Żegoccy. Na Litwę przeniesiony podczas unii w Horodle 1413, pieczętowali się nim tam m.in.: Łukomscy, Połubińscy, Szczytowie. Herb ten uzurpował sobie minister H. Brühl.

.

JELITA, Koźlarogi.

Jeden z najstarszych  pol. herbów szlacheckich, spotykany u pokrewieństw osiadłych w Małopolsce i we wsch. Wielkopolsce. Najstarszy wizerunek pieczętny z 1316. Spośród przeszło 120 rodzin wartości Jelita najogromniejszą rolę odgrywali: Bielscy  (historyk Marcin), Dębowscy, Dziaduscy, Mokrscy, Zamoyscy. Na Litwę przeniesiony podczas unii w Horodle 1413 (Dziewiałtowscy). Niektóre z rodzin tego herbu używały przydomka Sariusz, od Floriana Szarego, legendarnego przodka z XIV w.

.

JUNOSZA, Baran.

Lokalny herb szlachecki, należący konstytutywnie do rodzin mazowieckich. Pieczęć średniowieczna z wizerunkiem Junoszy nie znana. Zawołanie wspomniane 1335. Spośród ponad 120 rodzin pozostałości Junoszy do fundamentalnego znaczenia dopracowali się Bielińscy, Humięccy, Podoscy, Radziejowscy, Szaniawscy, Załuscy.

.

KORAB.

Jeden z najstarszych pol. herbów szlacheckich, spotykany gł. u rodzin wielkopolskich. Najdawniejsza pieczęć z 1299. Spośród 89 rodzin sukcesji Korab znanych Niecieckiemu do naczelnego znaczenia wystarali się: Kobierzyccy, Łascy, Rusoccy, Skarszewscy, Soboccy, Zadzikowie; na Litwie Orzeszkowie.

.

KORCZAK, Wręby.

Ojcowski herb szlachecki, uformowany zapewne za Ludwika Węgierskiego. Spotykany gł. u rodzin osiadłych w Małopolsce i na Rusi Czerwonej. Przeniesiony podczas unii w Horodle 1413 na Litwę. Najstarsza pieczęć z 1390. Spośród blisko 250 rodzin tradycji Korczak do największego znaczenia awansowali: Baraniccy, Chłopieccy, Chodorowscy, Chołoniewscy, Drohojowscy, Gorajscy, Hańscy, Komorowscy, Ładohowscy, Sołtanowie, Strusiowie, Wołodyjowscy.

.

LELIWA.

Macierzysty herb szlachecki spotykany u bliskich zamieszkałych w całej dawnej Rzeczypospolitej i na Śląsku. Najmożniejszych przedstawicieli miał w Małopolsce. Najstarszy wizerunek – na pieczęci z 1334. Herbowy „ród” Leliwitów obejmował ponad 300 rodzin magnackich, szlacheckich, a nawet mieszczan krakowskich. Wśród nich największą rolę odgrywali m.in.: Czapscy, Gołuchowscy, Granowscy, Melsztyńscy, Morsztynowie, Pileccy, Sieniawscy, Tarnowscy i Wodziccy. Na Litwie, gdzie Leliwę przeniesiono podczas unii w Horodle 1413, wyróżnić można m.in. Hlebowiczów, Gintowtów i Tyszkiewiczów.

.

LIS, Mzura.

Wewnątrzkrajowy herb szlachecki, spotykany gł. u rodzin osiadłych na Śląsku i w zach. Małopolsce. Najstarszy wizerunek – na pieczęci z 1226. Spośród ok. 200 rodzin pieczętujących się Lisem największą rolę odgrywali: Starzeńscy i Zalescy. Na Litwie, gdzie Lisa przeniesiono podczas unii w Horodle 1413 – Narbuttowie, Sapiehowie, Świrscy, Wańkowiczowie.

.

LUBICZ, Luba.

Jeden z najbardziej rozpowszechnionych polskich herbów szlacheckich. Najdawniejszy wizerunek – na pieczęci z 1348. Wewnątrz ok. 450 rodzin pieczętujących się Lubiczem, przeważnie średnio- i drobnoszlacheckich, największą rolę odgrywali: Piwniccy, Radzimińscy, Szydłowscy, Tyliccy, Żółkiewscy. Na Litwie – Łopacińscy, Szyrmowie.

.

ŁODZIA.

Jeden z przedwiecznych pol. herbów szlacheckich, spotykany naczelnie u rodzin osiadłych w Wielkopolsce. Najstarszy wizerunek – na pieczęci z 1315, genealogia rodu znana od poł. XII w. Herbarz K. Niesieckiego wymienia 43 rodziny pieczętujące się Łodzią, wśród nich do określającego górną granicę znaczenia doczekali się m.in. Bnińscy, Górkowie, Górscy, Kurnatowscy, Moszyńscy, Opalińscy, Ponińscy, Szołdrscy, Tomiccy. Na Litwę przeniesiony podczas unii w Horodle 1413.

.

NAŁĘCZ.

Rodzicielski herb szlachecki rozpowszechniony pierwszoplanowo w Wielkopolsce, gdzie od XIII w. istniał ród rycerski – Nałęczów. Od 1413 także na Litwie. Najstarsza pieczęć z Nałęczem pochodzi z 1343. W zapisach sądowych występuje od 1398. Wg K. Niesieckiego ok. 142 rodzin szlacheckich (m.in. Czarnkowscy, Gembiccy, Małachowscy, Nowodworscy, Ostrorogowie, Raczyńscy, Rostworowscy, Szamotulscy) pieczętowało się Nałęczem. Obok najstarszej istniały trzy późniejsze odmiany tego herbu.

.

NAŁĘCZE.

Wielkopolski ród rycerski herbu Nałęcz posiadający dobra położone gł. wzdłuż Noteci. Niechętni Przemysłowi II, w latach dziewięćdziesiątych XIII w. zostali przez niego pozbawieni urzędów i związali się z margrabiami brandenburskimi. Prawdopodobnie brali udział w zamordowaniu króla w Rogoźnie. W 1312–14 poparli pretensje Władysława Łokietka do Wielkopolski. Oporni wobec jego centralistycznej polityki 1331 Nałęcze, reprezentowani przez Wincentego z Szamotuł, zawarli tajny układ z Brandenburczykami, w myśl którego w razie wojny króla pol. z Brandenburgią mieli przejść na stronę brandenburską, oddając margrabiom posiadane przez siebie grody (Wieleń i Czarnków). Niechętni Andegawenom, w okresie panowania Ludwika Węgierskiego Nałęcze należeli do opozycji wielkopolskiej popierali pretensje Władysława Białego do korony pol. Po śmierci Ludwika (1382) poparli kandydaturę Ziemowita IV mazowieckiego do tronu pol., wywołując tym 1382 – 83 wojnę domową w Wielkopolsce, tzw. wojnę Grzymalitów z Nałęczami. Najwybitniejsi wśród Nałęczów wówczas to m.in. Dobrogost z Nowego Dworu, elekt na arcybiskupstwo gnieźnieńskie i Sędziwój Świdwa,  kasztelan nakielski. W okresie późniejszym Nałęcze utracili dawny kaliber.

.

NOWINA.

Szlachecki herb pol. dający znać o sobie kluczowo w Wielkopolsce. Najstarsza pieczęć z 1293, w zapiskach sądowych pojawia się 1392. Wśród 66 rodzin pieczętujących się tą dziedzicznością K. Niesiecki wymienia m.in. Konopków, Krzysztoporskich, Łuszczewskich, Mielżyńskich, Padniweskich, Przerębskich, Sokolnickich. Na Litwę przeniesiony 1413.

.

ODROWĄŻ.

Domowy herb szlachecki. Najstarsza pieczęć pochodzi z 1389. W zapiskach sądowych pojawił się 1523. Z 60 rodzin wymienionych przez K. Niesieckiego Odrowążem pieczętowali się m.in. Białaczowscy, Gostwiccy, Konieccy, Odrowążowie, Pieniążkowie, Straszowie, Szczekoccy, Szydłowieccy. W Prusach Król. – Werdenowie (nobilitowani), Na Litwie  (przeniesiony 1413) Chreptowiczowie, Kapustowie, Wysogierdowie.

.

OGOŃCZYK, Powała.

Kulturowy herb szlachecki stający się widocznym pryncypialnie na Kujawach, w Małopolsce, od 1413 na Litwie. Najstarsza pieczęć pochodzi z 1384. W zapiskach sądowych występuje od 1401. W otoczeniu 90 rodzin znanych K. Niesieckiemu, dziedziczenia Ogończyk używali Bukowieccy, Bułatowicze, Działyńscy, Kadzidłowscy, Kościeleccy, Kościelscy, Kucińscy, Kuczborscy, Łętowscy, Sierakowscy, Trzebuchowscy, Twardowscy, Żółtowscy. Istniały dwie odmiany tego herbu.

.

OSTOJA, Mościc.

Ogólnopaństwowy herb szlachecki, zarysowujący się w Małopolsce, rzadziej w Wielkopolsce. Praojcowski znak pieczętny pochodzi z 1381, w dokumentach występuje po raz pierwszy 1388. Herbu Ostoja, wg. K. Niesieckiego, używało 117 rodzin, m.in. Gajewscy, Krępscy, Obrębscy, Ostaszewscy, Szyszkowscy. Na Litwie – Ordowie, Słuszkowie, Trzebniccy, Uniechowscy. Niektóre rodziny pieczętujące się Ostoją (Chełmscy, Iłowieccy, Łęscy, Marchoccy i in.) używały przydomka Ścibor.

.

PILAWA.

Rodowity herb szlachecki, używany zasadniczo w dawnym województwie sandomierskim. W zapiskach sądowych wystąpił po raz pierwszy 1385, znak pieczętny 1419. Wśród pieczętujących się Pilawą 30 rodzin K. Niesiecki wymienia Kamienieckich, Moskorzewskich, Podfilipskich, Potockich, Stanisławskich, Tworowskich.

.

POMIAN.

Etniczny herb szlachecki należący do rodzin osiadłych po pierwsze w Wielkopolsce i na Kujawach. Od 1413 spotykany również na Litwie. Najstarszy odcisk pieczętny pochodzi z 1306, w zapiskach sądowych występuje najwcześniej 1402. Wśród ok. 70 rodzin pieczętujących się Pomianem do najwyższego znaczenia pozdobywali Brudzewscy, Grabińscy, Łubieńscy, na Litwie – Sakowiczowie.

.

PÓŁKOZIC, Połukoza, Oślagłowa.

Wrodzony herb szlachecki, zjawiający się rudymentarnie w Małopolsce, poza tym we wsch. Wielkopolsce, na Rusi, od 1513 także na Litwie. Najstarsza pieczęć pochodzi z 1370. Ze znanych K. Niesieckiemu 55 rodzin, Półkozicem pieczętowali się m.in. Błędowscy, Boguszowie, Ligęzowie, Rzeszowscy, Świdzińscy. Odmianą herbu Półkozic pieczętowali się także Młodeccy.

.

PRAWDZIC, Prawda.

Własny herb szlachecki, wykrystalizowywany w Wielkopolsce, na Mazowszu i (od 1413) na Litwie. Najstarsza odbitka pieczęci na dokumentach z 1372. K. Niesiecki zanotował 140 rodzin pieczętujących się Prawdzicem, wśród nich Arciszewskich, Gulczewskich, Łaszczów, Rodzanowskich, Wierzbińskich, Sołłohubów.

.

PRUS.

Wytworu krajowego identyfikator szlachecki. Występował w kilku odmianach, główne z nich to: Półtora Krzyża (Prus I), Wilczekosy (Prus II), Nagody (Prus III, podkowa i kosa). Ród Prus znany od XIII w., pochodził z Prus, skąd rozprzestrzenił się w całej Rzeczypospolitej, gł. w Małopolsce. Najstarsza pieczęć pochodzi z 1456. K. Niesiecki notuje 133 rodziny dziadowizny Prus, m.in. Głowackich, Jeżewskich, Trembeckich (Półtora Krzyża), Baworowskich, Jezierskich, Nakwaskich, Olszewskich (Wilczekosy), Dłużniewskich, Jabłonowskich, Kornickich, Mińskich, Opackich, Rudzińskich (Nagody).

.

RAWICZ, Rawa.

Tutejsza oznaka szlachecka występująca gł. w Wielkopolsce, od 1413 również na Litwie. Najstarszy odcisk pieczętny pochodzi z 1334. Wśród 110 rodzin oznaki Rawicz u K. Niesieckiego występują m.in. Dembińscy, Gawrońscy, Ożarowscy, Pruszyńscy, Słupeccy, Trzcińscy. Na Litwie – Niemcewicze, Sołomereccy.

.

ROGALA, Czambory.

Grupowy emblemacik szlachecki spotykany gł. w antalogiach tubylczych na Śląsku i w Małopolsce. Najstarsza pieczęć (śląska) z 1257 r. K. Niesiecki wymienia ponad 70 rodzin herbu Rogala, wśród których do maksymalnego znaczenia wydreptali Krasiccy, Siecińscy, Sobieszczańscy i Trembińscy.

.

ROLA, Rolicz.

Wernakularna barwa szlachecka, spotykana gł. w aglomeratach niewędrownych na Kujawach. Najstarsza zapiska sądowa wymieniająca Rolę pochodzi z roku 1398, pieczęć dopiero z 1433. Podczas unii w Horodle 1413 przeniesiona na Litwę. K. Niesiecki wymienia ponad 60 rodzin barwy Rola, wśród których do osiągającego maksimum znaczenia dorobili się Gadomscy, Lubienieccy i Niemojewscy.

.

SAS.

Narodowowyzwoleńcze szlachectwo, którego geneza związana jest z osiedleniem się na Rusi Halickiej w poł. XIV w. wołoskiego rodu Dragów–Sasów, osiadłego przedtem w Marmaroszu. Na ród herbowy Sas w Polsce złożyli się także inni koloniści pochodzenia włoskiego oraz rodzime elementy ruskie. Spośród ok. 60 rodzin herbu Sas większość stanowiła ruska zaściankowa szlachta podkarpacka, wśród której do większego znaczenia windowali się Daniłowiczowie i Dzieduszyccy.

.

STARYKOŃ.

Narodowościowy klejnot herbowy szlachecki, obiegowy szczególnie w domownicach niewędrownych Małopolski i Śląska, powinowatych z rodem rycerskim Toporów–Starżów. Pierwotna pieczęć na Śląsku z 1316, w Małopolsce z 1402. Włonie 15 rodzin przytoczonych przez K. Niesieckiego, ostateczny autorytet osiągnęli Polanowscy, Szafrańcowie i Wielopolscy.

.

TOPÓR, Starża.

Rodzimy herb szlachecki stanowiący własność ognisk domowych zamieszkałych Małopolskę. Nadszarpnięta zębem czasu pieczęć z 1320 roku, najstarsza zapiska sądowa wymieniająca Topór z roku 1401. Na Litwę herb przeniesiony podczas unii w Horodle 1413. Wśród 92 rodzin tego symbolu przejmowania po rodzicach , wymienionych przez K. Niesieckiego, zwierzchnią pozycję osiągnęli m.in. Korycińscy, Ossolińscy, Tarłowie, Tęczyńscy, Trepkowie, na Litwie zaś Zabiełłowie.

.

WIENIAWA.

Polski herb szlachecki, spotykany najczęściej w pokoleniu osiadłym w Wielkopolsce. Najdawniejsza pieczęć z 1382. Wśród znanych K. Niesieckiemu 30 rodzin pieczętujących się Wieniawą do nadrzędnego znaczenia zaszli m.in. Broniszowie, Długoszowie, Leszczyńscy, Węgierscy, na Litwie zaś Białłozorowie i Jundziłłowie.

.

ZADORA, Płomienie.

Narodowy herb szlachecki, przeświecający elementarnie w rodach osiadłych Małopolskę. Najdawniejsza pieczęć z 1404 r. Przeniesiony na Litwę podczas unii w Horodle 1413 r. Ze znanych K. Niesieckiemu 24 rodzin herbu Zadora, krańcową renomę osiągnęli m.in. Chrząstowscy, Lanckorońscy, Paszkowscy i Przecławscy, na Litwie zaś: Dowgiałłowie, Narbuttowie i Zawiszowie.

.

ZAREMBA.

Polski herb szlachecki, dochodzący do głosu głównie w pokoleniach wielkopolskich. Najstarsza pieczęć z 1301 r, ale genealogia rodu Zarębów (Zarembów) sięga połowy XIII w. Przeniesiony na Litwę po unii w Horodle 1413 r. Wśród znanych 21 rodzin tej symboliki heroicznej skrajną esencję osiągnęli Cieleccy, Jaraczewscy, Skrzyńscy, Suchorzewscy i Tymienieccy, a na Litwie Ginetowie.

.

Stany Zjednoczone.

To czwarty co do wielkości kraj świata (po Rosji, Kanadzie i Chinach) i trzeci pod względem liczby mieszkańców (po Chinach i Indiach). Od 1945 r. kiedy z kraju o tendencjach izolacjonistycznych Stany zmieniły się w państwo angażujące się w polityką świata, stały się narodem przodującym we wpływach politycznych i kulturowych. Obecnie mają największy produkt krajowy brutto ze wszystkich najbardziej uprzemysłowionych krajów świata. Sukces swój zawdzięczają obfitym zasobom naturalnym, bogatej mieszance kultur i silnemu poczuciu narodowej tożsamości. Pierwsi osadnicy przybyli prawdopodobnie s Syberii i Alaski (30 tys. – 10 tys. lat temu), a ich potomkowie, rdzenni Amerykanie (Indianie) rozwinęli na obszarze całego kraju szeroką gamę form osadnictwa. Pierwsi osadnicy europejscy przybyli z Hiszpanii w XV stuleciu; tuż po nich napłynęły fale Holendrów i Anglików. Stali się oni założycielami kolonii, które przetrwały do uzyskania przez Stany Zjednoczone niepodległości (1776). Przybywający nieprzerwanie imigranci uczynili ze Stanów Zjednoczonych największy kulturowy tygiel świata. Główne zasoby tego kraju to węgiel kamienny, ropa naftowa, gaz ziemny, drewno, miedź, ołów, molibden, fosforyty, uran, boksyt, złoto, żelazo, rtęć, nikiel, potas, srebro, wolfram i cynk. Główne organizacje międzynarodowe to AfDB, APEC, EBOiR, ESCAP, G-7, INTERPOL, LORCS, MBOiR, MFW, NATO, ONZ, OECD, UNESCO, UNHCR, UNIDO, WHO.

.

HERB Strony polecane:

POLECAM NOWY PORTAL.

DZIEŃ WOLNEJ SZTUKI.

HERB / BIP 1 Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak w Tychach

HERB / BIP  Muzeum Miniaturowej Sztuki Profesjonalnej Henryk Jan Dominiak w Tychach

 

2 Responses to HERB

  1. admin says:

    1. uzupełnienie.
    SULIMA, swojski kotylion jaśniepański, okrzyczany za sprawą koligacji autochtonicznej przede wszystkim szczególnie w Małopolsce. Na Litwę przekazany w 1413 r. Przebrzmiały znak sygnetu z 1397 r. K. Niesiecki podaje w granicach 50 rodzin stemplujących się Sulimą. Do optymalnej wymowy dochrapali się: Farurejowie, Gamratowie, Popielowie, Przyborowscy, Sułkowscy i Zawiszowie.

  2. admin says:

    2. Obwieszczenie – Aktualności – Interwencja: http://muzeumminiaturowejsztukiprofesjonalnejhenrykjandominiak.eu/wp/pol/s-3/1her/.
    W DZIALE FALERYSTYKI, WEKSYLOLOGII, HERALDYKI, SYMBOLIKI I EMBLEMATYKI Muzeum posiada herb następujących miast: BIELSKO BIAŁA, BUSKO ZDRÓJ, BYTOM, CIESZYN, CZĘSTOCHOWA. Jak również: ELBLĄG, GLIWICE, JAWORZNO, JELENIA GÓRA, KARPACZ, KIELCE. Plus KŁODZKO, KOŁOBRZEG, KOSZALIN, KRAKÓW, KWIDZYN, ŁÓDŹ, MIASTKO, MYSZKÓW. Dodatkowo: OŚWIĘCIM, POLANICA ZDRÓJ, POZNAŃ, PSZCZYNA, RUCIANE NIDA. Tak jak RYBNIK, RZESZÓW, SUCHA BESKIDZKA, ŚWINOUJŚCIE. Co więcej: SIEMIANOWICE ŚLĄSKIE, SOPOT, SZCZECIN, SZCZECINEK, USTROŃ. Podobnie jak WIELICZKA, WISŁA, WĘGORZEWO, WROCŁAW, ZABRZE, ŻYWIEC.